Door Maarten Kolsloot
GRONINGEN- Grote posters met een in tomatensoep roerende Jan Marijnissen sieren de pui van het SP pand aan de nieuwe Boteringestraat. Binnen zitten de negen aanwezige leden in een grote kale ruimte rond een vierkante houten tafel. Posters, flyers en tomatensponzen liggen her en der op het tafelblad. Sandra Beckerman slingert een rode schoudertas op haar rug. De tas is tot de nok toe gevuld met promotiemateriaal. Het is even voor zeven uur en de jonge campagnevoerders maken zich op voor de laatste avond huis aan huis bezoeken.
De Korrewegwijk is het doel van vanavond. De wind waait guur en koud, op de kruising van de Korreweg en Floresplein slaat de groep linksaf en stopt op de hoek van de Floresstraat: hier moet het vanavond gebeuren. Beckerman deelt fluoriserend rode hesjes uit en geeft de laatste instructies. “Zeg bijvoorbeeld: ik ben Sandra van de SP, kan ik u een spons aanbieden? Weet u al wat u gaat stemmen?” Er wordt vluchtig geluisterd, de meeste aanwezigen hebben dit al zo vaak gedaan, de groep stapt vastberaden op de eerste deurbellen af.
Simone van der Heyden ““ blauw brilmontuur, rood SP jack, tomatenspons in de aanslag ““ gaat van deur tot deur. Trap op, naar de eerste portiekwoning. Een ferme druk op de bel, langgerekt gerinkel. De deur gaat niet open, Simone frommelt een spons door de brievenbus. Bij de buren wordt wel open gedaan. De man ““ geschoren schedel, stevige ringen in beide oren ““ heeft zijn keuze al gemaakt: PvdA. Toch neemt hij de spons met een brede lach in ontvangst. Van der Heyden laat zich niet uit het veld slaan: “We krijgen bijna allemaal positieve reacties, zelfs mensen die op een andere partij stemmen zeggen: ‘Wat tof dat jullie dit doen.’ ”
De tocht gaat verder, langs een groene haag, op naar een benedenwoning. Een jonge vrouw met kort blond haar doet open. “Ik ben een beetje zwevend”, klinkt het opgewekt. Van der Heyden aarzelt geen moment: deze kiezer kan gewonnen worden. Achter de vrouw verschijnt een man met stekelig blond haar en een kekke zwarte bril. Van der Heyden slaakt een kreet van herkenning. Het is Tjerk Poppinga, voormalig SP-lid en leraar maatschappijleer op het christelijke Bornego college in Heerenveen. “De verkiezingen leven wel bij mijn leerlingen, maar de inhoud vinden ze moeilijk te bevatten.” Bij scholierenverkiezingen op zijn school gingen veel stemmen naar rechtse partijen, Wilders scoorde goed: “Het is makkelijk om rechts te brallen. Alle mensen met een uitkering zijn volgens de leerlingen luie flikkers. Het raakt de realiteit niet om zo te denken, ik probeer nuance in de denkbeelden van mijn leerlingen aan te brengen.” Het grootste misverstand onder de leerlingen? “Ze denken dat de verkiezingen werkelijk ergens over gaan. Maar het zijn toch relatief veel poppetjes en weinig inhoud.”
In de woning van Poppinga is het behaaglijk warm, maar de plicht roept. Van der Heyden neemt hartelijk afscheid en verder gaat het, de straat op. Buiten staat Gegoire Ramakers, bezig aan zijn eerste avond als stemmentrekker. Op zijn rug bungelen vier witte SP ballonnen, eentje hangt er slap bij: een trapgat bleek niet groot genoeg. Zijn motieven zijn glashelder: “Ik bespeurde bitterheid bij mezelf en heb de overtuiging dat er echt wat moet veranderen. Bij de hulpdienst van de SP ben ik begonnen met mensen helpen. Denk dan bijvoorbeeld aan zakelijke problemen zoals het invullen van een bezwaarschrift. Veel mensen komen niet door het woud van regels heen.”
Ramakers loopt de Semarangsstraat in, waar achter lichtroze gordijnen moderne televisies opflitsen. Ali B spreekt in De wereld draait door. De kou is inmiddels ook in de vingers van de campagnevoerders doorgedrongen. Aan het einde van de straat zit hun taak erop. Haastig gedraaide shaggies gaan in de brand. Veel tijd is er niet, Jan Marijnissen begint zo aan het slotdebat op de tv en dat wil niemand missen.
No Comments