Lees Maarten

Arme Boris

De ochtend is al uren onderweg als mijn voeten het versleten tapijt naast mijn bed bevoelen. Luchtig sta ik op en denk aan Boris van der Ham, lid van de D66 fractie. Zou hij net zo optimistisch de nieuwe dag betreden?

In de politiek zijn nog maar drie constanten te ontdekken: Bas van der Vlies en zijn streng gelovige volgers halen twee zetels, geen Tsunami die daar wat aan verandert, en de Nederlandse kiezer zweeft alle kanten op.

De derde constante? De kiezer zweeft met een grote boog om D66 heen. De eigenzinnig liberalen worden steeds eigenzinniger, niet door hun idealen, maar door de verkettering van de kiezers. Op de verkiezingsbijeenkomst waren bijkans meer cameraploegen dan partijleden aanwezig. Boris stond ze monter te woord, de nederlaag knabbelde nog niet aan zijn charisma.

In de vier grote steden scoorde D66 nergens meer dan 5 % van de stemmen. In Rotterdam kwam de partij niet verder dan 3,4 procent van de stemmen. De Rotterdammers zien in Boris nog lang geen Grote Kale Leider.

D66 bestaat dit jaar veertig jaar. De grote oude leider Hans van Mierlo kwam de afgelopen weken regelmatig door het televisie beeld geschoven. Steeds maar weer dat beeld van die eigenzinnige liberaal in regenjas. Zou het Boris daar soms aan ontbreken, aan een geschikte regenjas?
Van Mierlo sprak zijn twijfel uit over de toekomst van de partij. Hij vroeg zich af of het na veertig jaar genoeg is geweest met D66. Dat van Mierlo kort hierna aangaf D66 ‘hard nodig te vinden’ geeft alleen maar aan dat niet Wouter Bos, maar d66 de titel draaikont het meest verdient. En wat moet Boris daar nu mee? Een oude wijze leider die geen leider meer is en een dikke verkiezingsnederlaag op zak. Ga er maar aan staan.

Hoeveel nederlagen kan een mens verdragen? Vier verkiezingen op rij verliest D66. Vier keer op rij verliezen, dat is alleen te verteren voor partijen die hun eigen ideologie al lang kwijt zijn. Voor een partij die meedoet voor het spel en niet om de knikkers. In de sport is een club die zonder gevolgen vier keer op rij kan verliezen een nietig element. Feyenoord verliest vier keer op rij: trainer de laan uit, Telstar verliest vier keer op rij, probeer het nog maar een keer. Maar ach, wat is dat ook waard, zo’n nederlaag.

Hoe kan Boris daar nu een positieve draai aan geven? De verkiezingen gingen niet over de ideologie maar om de poppetjes. Daar scoort Boris punten: de kiezer staat achter zijn idealen, de voorkeursstemmen als tastbaar resultaat, zijn ego fier overeind. Maar gaat het de echte idealist niet om veel meer? Ja natuurlijk! En dan is de boodschap glashelder.
Boris is lid van een idealistisch genootschap dat almaar kleiner wordt, en dat de komende jaren met de partij voor de dieren moet concurreren.
Geen voorkeursstem die daar wat aan verandert.