Lees Maarten

Ciboga
Onbegrepen vrouwennaam
Ciboga
Samantha
Deborah
Leuk gezin, Groningse Siboga past er prima tussen
Sie-Boo-gaêh
Groningser kan het niet

Enfin.
Tijd om zelf te gaan kijken.
De website van Ciboga wijst mij de weg: “Ciboga ligt op 500 meter van de Grote Markt, direct in het verlengde van het Noorderplantsoen.”
Hemelsbreed misschien, maar ik moet gewoon door de Nieuwe Ebbingestraat. Langs ouders met jengelende kinderen, fout geparkeerde auto’s en de erotheek.
Op iedere straathoek staat een sprekende sneeuwpop, kerstboom of kerstman. Bij de sportwinkel sla ik rechtsaf, het Boterdiep op.
Aan het einde van het Boterdiep gaapt tussen de huizen een reusachtig gat: het Ciboga terrein.

Aan de hekken hangen bordjes die waarschuwen voor vervolging aan de hand van artikel 461 van het wetboek van strafrecht. Ook kunnen bezoekers zich melden bij de uitvoerder. De groene keten van de BAM zien er spic en span uit. Vier jaar bouwstop heeft ze onveranderd gelaten. De deur kan zo open, stenen en mortel uit de schuur en bouwen maar.

De realiteit laat zulk praktisch werk nog niet toe. Een rondje langs ciboga. Schitterende architectuur aan de ene, de kale lege vlakte aan de andere kant. Wat zouden de architecten denken als zij hier midden in hun half gerealiseerde illussie staan?

Op de hoek van de Beren en de Bloemsingel staat het oude Scheikunde laboratorium. Achter een zwart metalen hek met vervaarlijk uitstekende punten staat een witte mercedes voor de deur van het drie verdiepingen tellende gebouw. Op twee ramen na is het pand verduisterd. Achter de oplichtende ramen waarschuwen posters met de tekst ‘asbest’ voor mogelijk gevaar. Asbest: daar wordt niemand beter van. Krakers bedenken zich vast nog een keer voor ze dit gebouw betreden. Voor het statige gebouw staat een grote gele glasbak. Een vrouw gooit flessen in de diepte. Een vrouw gooit flessen in de diepte. De dreun klinkt dof in de lege vlakte.
Links van de glasbak strekt het Ciboga terrein zich verder uit.

Ciboga, er is ooit gebouwd.
De Jumbo en de bijbehorende bovenwoningen met glimmende glaspuien hebben de voorkant van de Korreweg veranderd. De Beren en De Monnikhof zijn geslaagde staaltjes architectuur. Al lijken al die kubussen met ramen wel wat veel op gestapelde studentenopslagplaatsen. De kleurige accenten en de strakke lijnen vergoeden veel: het ziet er modern uit.

Als je het plein voor de Jumbo verlaat zie je ook de ander kant van Ciboga. Die open vlakte. Dat gapende gat in het hart van de stad. Winkelend publiek schiet er schichtig de hoek om, de wind blaast zwaar in hun gezicht. Op weg naar de van Kerckhoffstraat (aan de oostkant van het terrein).

Zouden de architecten hier nog wel eens komen? De zon daalt boven de stad, het is guur en donker. In een grote plas weerspiegelt de kale vlakte. Een stap in de plas. De Ciboga-illusie verrimpelt in het troebele water.

This entry was posted on Sunday, December 17th, 2006 at 22:36 and is filed under Column. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.