Lees Maarten

Een niet gelezen boek is mooier dan een gelezen boek.
Een niet gelezen boek heeft nog geen vouwen in de rug, geen ezelsoren aan de bladzijden en geen bruine koffiekringen op de pagina’s (die wilde kat ook altijd).

Soms kan het aantrekkelijker zijn om een boek niet te lezen. Gewoon laten liggen, de inhoud verandert er niet door- toegegeven, het kennisniveau van de lezer ook niet - maar de schoonheid van het verse boek blijft in takt. Een kapotgelezen boek ziet er zo treurig uit. Slappe pagina’s die vermoeid in de band hangen, viezige, plakkerige pagina’s die je alleen met vijf tegelijk kunt omslaan.

Een vers boek dus.
Te koop bij de Scholtens Wristers.
Een cliché over de bezoekers van een boekwinkel?
Oud, grijs, bedaagd.
Scholtens Wristers heeft de nieuwste joker ingezet tegen al deze vooroordelen
(al zal je verteld worden dat het om een bedrijfsmatig verantwoorde strategische keuze gaat
En kun je überhaupt de vraag stellen of je in een studentenstad van vergrijzing kunt spreken)
Het is geen Scholtens meer,
maar Selexyz Scholtens.
Goed
Je kunt er een dictee mee winnen
De boeken zijn nog steeds dezelfde.
Over drie verdiepingen verdeelt, grote stapels best-sellers of unieke exemplaren.

Een goedkoop exemplaar dan maar.
Chabot en Broodje, het eerste deel.
Voor niet minder dan zeven-euro-vijftig is het van mij.
Vaag duistere voorpagina, de rocker hand in hand met zijn biograaf.

Met de nieuwe aanwinst naar de uitgang, waar de kassa’s strak naast elkaar staan: kenmerk van het ware boekenhuis.

De vingers van de verkoper – witte kabeltrui, onwillig stekelhaar - betasten de strak opelkaar gepersde bladzijden. “ Een kadootje? “
Nee natuurlijk niet man, wie doet dat z’n vrienden nu aan.
Een depressieve schilder en een geflipte ad-h-d-er. Veel plezier ermee. Wat zeg je dan tegen de jarige: “ Ja, ik zie wel een gelijkenis met Brood. Je bent ook heel onbegrepen en artistiek ook ja.”
Talent?
Mwah.
Lang leven?
Mwah.
“Lees dit boek,
Het doet je vast goed.”

Enfin.
Daar sta je dan.
Voor de kassa.
Inpakken is volledig zinloos.
Je wilt het boek lezen.
Het móet gelezen worden.
Maar inpakken
Houdt
Het boek
Verser.
Een aarzeling.
“Ja, het is een kadootje.“
Met enthousiasme gebracht.
Of ik het echt kado wil doen? Natuurlijk niet.

De verkoper begint met vereende kracht aan het verwijderen van de zwarte sticker met opdruk “7, 50“ die op de kaft prijkt. Beginnen is makkelijker dan beïndigen: de eerste helft van de sticker komt na enig gepulk los. De tweede helft blijft pesterig kleven. Natuurlijk niet in één geheel, maar stukje bij beetje. Steeds feller bewegen de kortgeknipte nagels (had hij ze maar laten staan is de gedachte die je in zijn zijn geërgerde blik ziet) over het zwarte oppervlak.
Het moet er helemaal af.
Niet van mij, nee niet van mij.
Zal ik het zeggen? Dat het niet zo nauwkeurig hoeft?
Nee, de man is goed bezig.
Krabben.
Krabben.
Harder
Krabben.
Zonder gêne (het meest verbazingwekkend) vordert het werk (evenzeer verbazingwekkend) en als de man klaar lijkt te zijn (opnieuw verbazingwekkend) is hij nog niet klaar (uitsmijter).

Wasbenzine.
De man pakt wasbenzine en begint, minder precisie, evenveel toewijding, aan de laatste restjes. Het moet helemaal schoon.
Met een voldaan gezicht toont hij de kaft.
Dat kan er inderdaad mee door.
“Een gewoon kado zei u”
Ja hoor, een heel gewoon kado.
Voor in de collectie.

This entry was posted on Monday, December 18th, 2006 at 09:26 and is filed under Column. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.