Naar huis
‘Dag schat.’
Door de coupédeur waaien de obligate woorden het perron op. Een zware en traag aangezette mannenstem kaatst terug: ‘Dááág schat.’
Zijn woorden missen iedere spontaniteit, zelfs uitgedoofde liefde valt er nauwelijks in te herkennen. De jonge vrouw in de coupé wuift slapjes, ze richt zich tot de man – dertiger, bordeauxrode shawl, goud omrande zonnebril – naast haar.
‘Ja, ik was vier maanden met hem samen’
‘En die verliefdheid, ja, weet je wel’
‘Nooit van gehoord.’
‘Nee dat hoeft ook niet, maar ook zonder verliefdheid’
‘O, je bedoelt?’
‘Ja, toen was ik zwanger’
‘Maar, ja, je weet het wel he, dan komen er toch spanningen’
‘Ojajoh, nee toch, niet dan?’
‘Ik heb ‘m een jaar niet gezien.’
‘Een jaar?’
‘Z’n kop noch z`n romp.’
‘Beiden niet.’
‘Onee joh, ja, nee he.’
‘Nee.’
‘Neee.’
‘Maar Nee, dat gaf toch problemen he,
Zo’n jaar is lang’
Er valt een stilte, de vrouw staart door het beslagen raam. Aan de andere kant van het gangpad begint een vrouw van middelbare leeftijd een gesprek (kennelijk geïnspireerd) met haar buurvrouw.
‘Die feestdagen,
Het is ook wat he’
‘Oja, ja, ja he’
‘Want weet u?’
‘Nee’
‘Ja, mijn zoon.’
‘Ik heb er twee.’
‘En eentje
Die heeft zomaar, van vandaag naar gisteren en weer terug,
ja z’n handeltje in de wilgen laten vallen tot ie niet meer kon hoor’
‘En
Toen had ie
Opeens een vrouw
In Afrika
Een Afrikaanse
En toen was ze
Zwanger joh
Niet om de poen
Niet om de poen
Maar gewoon zomaar joh’
‘En nu zit ie,
In de penarie,
Of in Congo om precies te zijn’
‘Heet dat niet meer zo?’
‘Naja, hij zit daar maar mooi’
‘Z’n moeder
Die ziet ie
Niet meer.’
‘Of-ut niet veilig is?’
‘Ja als het niet gaat kannie niet,
Niet terug’
‘Weet je wel, onee, ja, joh, nee dag-tut‘
‘Niet dan
Heeft ie een probleem’
Het gesprek wordt plotseling onderbroken. In een hoekje van de coupé huilt een baby (vermoedelijk met een overvolle luier). De damesch, zo-even in ogenschijnlijk niet te verstoren borrelpraat verdwenen, gaan nu met vereende kracht op zoek naar een maandverband. De verloren zoon kan wel even wachten.
January 2nd, 2007 at 14:33
He broer, leuk stuk, maar het abrupte einde begint een beetje een handelsmerk van je te worden. kus, je broer