Een veroordeling voor Saddam Hussein, Barsan al-Tikriti en Awad Bandar voor hun rol in de aanval op Dujail in 1982 was relatief vlot geregeld. Alledrie ter dood veroordeeld, op naar de galg.
Saddams executie werd snel afgehandeld: een teken van daadkracht en gerechtigheid heette het te zijn. Met zo’n spoedklus kan niet alles meezitten. Gelukkig was de galg nog voor handen. Locatie geregeld, camera en publiek geregeld om het geheel voor het nageslacht vast te leggen: klaar om te gaan.
En daar ging Saddam. De aanwezigen waren slordig gefouilleerd, die verdomd handzame telefoons toch ook. Ja, en zie dan maar eens die ene gek tussen de twintig aanwezigen te ontdekken: volslagen onmogelijk. De hele wereld kon meegenieten van de complete chaos waarin de executie ontaardde. Een geluk bij een ongeluk dat het geluidssnoer van de officiële camera nog in de tas van de cameraman lag. Nu leek het in eerste instantie in ieder geval nog stil.
Op naar de herkansing. Beter fouilleren, dat was belangrijk, en een tweede galg, die was ook hard nodig. Daar gingen twee Iraakse officials, naar de plaatselijke Gamma. Boodschappenlijstje (40 meter stevig touw, hout voor een tweede galg, etc.) en een goed gevulde portemonnee mee. De cassière keek de heren begerig aan: het ruwe ongelakte hout, het glanzende touw: wat voor fraai bouwwerk zou dit worden? Verlegen lachten de heren terug: “Een poppenhuis voor ons nichtje”, antwoordden ze scherp.
Spullen in de pick-up en rijden maar. Hele middag zagen, boren en lijmen. De tweede galg werd naast de andere ““ het enige element dat bij de voorgaande executie wel goed werkte ““ geplaatst. Waren ze klaar, moest dat touw nog rond de galg. Wat een gedoe. Trapje erbij, trapje te kort. Een keer proberen: touw te kort. Nee, dan maar wat langer. Ja, van de baas hadden ze wel een tabel met getallen gekregen, maar hangen is hangen. Deze jongens van de gestampte pot keken niet op een centimer meer of minder. Na een uurtje knopen ““ waar de zeilschool niet goed voor is ““ zat het werk erop: Zo, dat moest het worden. Zaagsel van de vloer vegen, spullen in de pick-up, op naar huis.
Maandagmiddag surfden ““ wat die Amerikanen voor wonderlijke uitvindingen meebrachten, fantastisch zo’n computer – de klusjesmannen toch maar even naar cnn.com. En dan de schok: dat touw, toch te lang. De volgende keer nog een keer proberen, of is het dan een houtsplinter die een nog niet door haat verblind oog doorboort?
redelijk cru, maar wel geinig
een poppenkast was het inderdaad. als ze er wat meer jungle zouden hebben konden we zeker van een bananenrepubliek spreken. nu is het meer een …republiek (vul hier uw eigen woestijnvrucht in).