Wat Pauw en Witteman kunnen, kunnen wij beter. Dit moet ongeveer de gedachte zijn geweest toen EénVandaag zich op de zaak van Edwin van Onselen stortte, de plastisch chirurg die volgens de nieuwsrubriek een tweede dode op zijn geweten heeft. Van Onselen als malafide rommelaar, daar kon presentator Ferdinand Fransen mee scoren. Helaas was het boterzachte bewijs niet bestand tegen het fileermes van de dokter.
Waar Pauw en Witteman slechts wisten van de vrouw die vorige week in een Utrechtse privé-kliniek overleed, daar stuitte EénVandaag op een sterfgeval uit 2004, in het Doetinchemse Slingerland ziekenhuis. De arts zou verantwoordelijk zijn en het overlijdensgeval niet hebben gemeld aan de ziekenhuisdirectie. EénVandaag kondigt op haar website de zoektocht naar antwoorden aan, want: “waarom meldde hij destijds niet aan het ziekenhuisbestuur dat de vrouw overleden was?”
De arts zou zich naast de dood van de vrouw ook nog schuldig hebben gemaakt aan het onbevoegd uitvoeren van operaties. Na een reportage waarin ziekenhuismedewerkers van Onselen zwart maken, begint de zoektocht naar de antwoorden. Ferdinand Fransen schudt, bevend van scoringsdrift, aan de tomatenplant, vangt de vruchten en raapt de rotte exemplaren op voor een grote smijtpartij.
“Ik wil eerst klip en klaar van u horen aan wie u gemeld heeft dat deze patiënt was overleden in dat ziekenhuis.” De naam krijgt Fransen er meteen bij. Na de uitzending meneer Schram eens even bellen. Fransen is op volle snelheid gekomen: de beginnend arts jaagt dametjes de dood in. Dan blijkt wat de werkzaamheden van van Onselen echt inhouden: naast cosmetische ingrepen ook reconstructieve operaties. Ingrepen die levensgevaar afwenden.
De ‘zware cosmetische operatie’ waarvan de voice-over spreekt doet denken aan reusachtige borsten. Levensbedreiging of prettieten. Die gladde aal met die glimmende stropdas redt dus ook levens. Soms lukt dat niet. Ook bij een arts in witte doktersjas met innemend voorkomen en verwaaid haar. Van Onselen recht zijn rug, raapt een tomaat van de grond, werpt en treft doel. De operatie was ‘technisch naar behoren uitgevoerd’ en na onderzoek bleek dat van een operatieve fout geen sprake was.
“Uw bronnen kloppen aan meerdere kanten niet.” Van Onselen in de tegenaanval. Hij vraagt om spreektijd, laat vragen verduidelijken en ontkracht foutieve uitspraken. In zijn uitsmijter vraagt de arts om een nieuwe ontmoeting: “zodat de nuances iets duidelijker gesteld kunnen worden.” Zo zijn na tien minuten interview de rollen omgedraaid: Van Onselen als volleerd journalist, Fransen als hakkelende pseudo-dokter.
Maarten Kolsloot
No Comments