Lees Maarten

De bel klingelt kort en schel als ik de biologische winkel aan de Meeuwerderweg binnenstap. Zaterdag was de winkel nog dicht ““ in vergadering over het voortbestaan van de zaak ““ maar vandaag weer open. De onbewerkte houten planken buigen onder mijn voeten. Achter de toonbank een onbekend gezicht. Zwart haar zonder model, een blauwe bodywarmer tegen de zomerkilte. Ik groet kort, maar de vrouw hoort niets, ze spreekt zacht tegen een klant die twee Duitse mueslikoeken (€ 1,50 per stuk) afrekent.

De winkel is niet veel groter dan een huiskamer ““ misschien dat de financiële problemen daardoor komen ““ maar op het gebied van fruitsappen ruim gesorteerd. Natuurlijk heeft de winkel meer producten, maar die zijn voor mij te duur of te gezond. Sappen: die passen nog net binnen mijn budget houd ik me voor.

In deze winkel maak ik nooit een bewuste keuze. Ik loop naar binnen en marcheer onbereikbaar voor invloeden van buitenaf naar het schap, buk en pak een fles appelsap. Een Groninger streekproduct. Gronings, dat moet het zijn, en smaakvol, dat nog liever. Er is iets dat vandaag maakt dat ik nadenk ““ een overschot aan tijd ““ en blijf staan. Alweer appelsap. Alweer die vieze, veel te gezonde, sprankelende, fijn zurige slokken vocht. Ik aarzel.

Bosbessensap. Aardbeiensap. Perensap.
Perensap.
Het roept de smaak van mierzoet perensuiker op dat ingeblikte peren begeleidt. Of ingeblikte peren smoort, verpest.
Perensap.
Zo zoet dat je glazuur springt. Een smaak waar een peer zich bij omdraait en wegrent.
Ik blijf staan.
“Voor dit perensap worden afhankelijk van de verkrijgbaarheid vier verschillende soorten peren gebruikt. Uit België zijn dat de légipont en de conférence en uit Duitsland en Oostenrijk de Schweizer wasserbirne en de ober Österreichische weinbirne. Het perensap is een heerlijk zoet sap met een volle smaak.”

Precies wat ik zocht.
Vlug afrekenen (€ 1.90, excl. 25 cent statiegeld) en naar huis. Fles in de ijskast en wachten maar. Anderhalf uur later is het zover. Ik zet de gekoelde fles midden op tafel, wrijf een glas droog met een schone theedoek en het feest kan beginnen. Stevig schud ik de resten Schweizer wasserbirne en ober Österreichische weinbirne doorelkaar.

Snel de kurk eraf en het troebele donkergele sap in het glas gieten. Even ruiken, een ferme slok en dan het resultaat: ik proef een peer, of misschien wel twee, maar die Österreichische weinbirne, die herken ik nog niet.
Morgen maar weer proberen.