Zomerboeken (1): Abe Lenstra. Een beeld van een speler.
Eppie Dam schreef Abe. Een beeld van een speler. Een beeld van een speler. De titel houdt mij lang bezig. Hoe heeft de schrijver dit bedoeld? Ún beeld van Ún speler? Dan lijkt Abe een doodnormale voetballer. Een BEELD van een speler. Beeldige Abe. Zou het zonder de dubbele ‘een’ nog mooier kunnen? Abe: Beeld van een speler?
Vanaf de blauwe omslag staart Eppie Dam de lezer aan alsof hij ieder moment vanuit zijn doorschijnende glazenbol wereldvrede kan verkondigen. De pasfoto is donker en kleuren vallen niet te onderscheiden, maar Eppie lijkt geknipt voor zijn vak: leraar. Zijn donkere colbert valt over een zwart t-shirt, gemillimeterd hoofd- en baarhaar maakt het beeld compleet. Eppie. Een beeld van een leraar.
Nog een boek over Abe? Ja, nog een boek over Abe. In persoonlijke vorm dit keer. De moeder van, de vader van, de collega international en Abe zelf komen aan het woord. Iedereen vertelt in de eerste persoon. Zo gebiedt Abe ons een strafschop serieus te nemen: “Gooi er niet met de pet naar.” Abe, zijn vader en zijn moeder kunnen in de tegenwoordige tijd niet meer spreken, maar Dam haalt ze terug in het hier en nu door fragmenten uit eerdere publicaties samen te voegen.
Abe. Een Beeld van een speler is gebaseerd op informatie uit andere boeken en publicaties. Niet alles is letterlijk gezegd. De moeder van Abe vertrouwt haar gedachten over Abe’s babyfoto’s aan het papier toe. Het zijn echter niet de gedachten van mevrouw Lenstra, maar de gedachten van Dam die op papier staan. Dam legt uit dat “er in meerdere hoofdstukken passages [zitten] die ‘niet waar’ maar toch wel ‘waar zijn’. Zulke dingen zijn levend waar. Doodgewoon waar zijn de feiten.”
Doodgewoon waar zijn de feiten en in een verhaal liever geen kale feiten. Zo is het een onderhoudend boek geworden met een fraaie fotobijlage. Hoe komt Abe toch aan die vlotte kuif? Het lijkt wel Rock ’n Roll met zo’n vette kuif. Maar Abe is gewoon Abe. Een Friese jongen die heel aardig kon voetballen, beschreven door een Fries, in een vertaald (!) Fries boek.
Het boek staat vol wijze lessen. Wijze lessen van Abe en wijze lessen van de mensen in zijn omgeving. Leerzaam voor de moderne voetballiefhebber: “Een wedstrijd wordt gewonnen met spelers, niet met een systeem.” Spreekt hier Cruijff, Van Gaal of Van Basten? Nee. De fameuze Joris van den Bergh, in het boek per abuis ‘sjoernalist’ genoemd. Het is en blijft een Fries boek.
July 6th, 2007 at 10:09
Leuke column, maar ben na de storende spelfout in de tweede regel gestopt met lezen.