Zomerboeken (2): Floyd Landis. Mijn verhaal.
Floyd Landis vertelt zijn levensverhaal. Dat staat er op de achterkant van zijn boek Floyd Landis. Mijn verhaal. te lezen. Het levensverhaal van een wielrenner: wie wil dat nog kennen? Met iedere bladzijde dreigt de beerput open te gaan en een Tourwinnaar in de zoveelste bedrieger te veranderen. Bij Landis is dit net omgekeerd: met iedere omgeslagen bladzijde lijkt de Amerikaanse Tourwinnaar steeds meer op een kampioen die onrechtvaardig behandeld wordt. Landis moet ten koste van alles onterecht hangen.
Floyd Landis trekt van Farmersville in Pennsylvania naar San Diego en van San Diego naar Spanje. Tijdens deze reis ontwikkelt hij zich tot een oersterk renner. Hij overwint tegenslagen, vecht tegen Armstrong en maakt duizenden trainingskilometers. De belangrijkste rit uit zijn carrière is de zeventiende etappe in de Tour van 2006. Landis zorgt voor een opmerkelijke comeback. In Floyd Landis mijn verhaal merkt hij op dat veel mensen zijn prestatie ongeloofwaardig vinden, maar zijn ervaring leert de renner dat zijn prestatie die dag goed was, maar niet uitzonderlijk:
“Gedurende vijf uur en 23 minuten produceerde ik gemiddeld 280 watt. Het was een sterke rit, maar ik had in mijn Tour van 2005 twee etappes gehad waarin ik een hoger gemiddelde haalde. En in mijn meest intense trainingsperioden kon ik ongeveer eens per week zo’n rit rijden.”
Landis wordt ‘gepakt’ na afloop van de etappe. Nu blijkt ‘gepakt worden’ een rekbaar begrip. Met zijn testresultaten is geknoeid, het laboratorium gebruikte ondeugdelijke apparatuur, Landis’ urinemonster is verontreinigd en de laboratioriummedewerkers waren niet vakbekwaam. Nu kun je daar heel vilein aan toevoegen: ‘zegt Landis’, of: ‘schrijft de Amerikaan in zijn biografie’.
Dat zou makkelijk zijn en dat zou door veel lezers geaccepteerd worden. Wielrenners gebruiken. Landis is een wielrenner. Landis heeft gebruikt. Klaar. Zelfs de degelijke argumentatie in dit boek kan worden afgedaan met: “Hij kan wel zeggen dat renners geen eerlijk proces krijgen of dat de dopingjagers bevooroordeeld zijn, maar daar is ook alle reden toe.”
Misschien heeft Landis pech dat hij renner is, of dat juist nu de dopingput dieper dan ooit lijkt. Met deze zaken heeft Landis’ boek niets op. De Amerikaan strijdt voor de waarheid en tegen onrechtvaardig handelen van het Amerikaanse anti-dopingagentschap USADA. Met toeval, ‘bad luck’ of slechte timing hebben zijn argumenten helemaal niets te maken. Landis strijdt voor verbetering van de fundamentele rechten van sporters, zodat ze niet langer volgens het merkwaardige principe ‘schuldig tot het tegendeel is bewezen’, worden berecht.
Landis boek schetst het beeld van een anti-dopingsysteem waarin fouten worden gemaakt terwijl de deelnemers aan het systeem (WADA, laboratoria) doen alsof ze onfeilbaar zijn. Die fouten maken dat de Tourwinnaar in een wanhopig ogenblik tegen zijn vrouw verzucht: “Het ergst wat me in mijn hele leven ooit is overkomen, was het winnen van de Tour de France. Dat gevoel had ik echt. Als ik had geweten dat het zo zou kunnen lopen, zou ik het niet eens hebben geprobeerd.” Voor de goede verstaander: Landis hint niet op de onverstandige beslissing om doping te gaan gebruiken, maar op de lange juridische strijd die hij moet voeren.