Michael Rasmussen warm onthaald bij criterium Pijnacker
Pijnacker. Omringd door kassen, kaarsrechte weilanden en ondiepe sloten. Over een half uur rijden de professionals hier de Wielerronde van Pijnacker. Nu rijdt het damespeloton – zo’n tachtig dames – haar rondjes. Mirjam Melchers wint. Opvallend, eerder dit jaar lag ze stevig in de kreukels na een zware valpartij. Veel bekijks trekt haar optreden niet. De toeschouwers sparen hun energie voor de professionals.
Aan de Acialaan treffen buurtbewoners maatregelen voor de late uurtjes. In royale tuinstoelen, met een krat bier in de aanslag, zitten ze vooraan als straks de profs 56 keer voorbij vliegen. Aan deze kant van het parcours geen dranghekken of andere veiligheidsmaatregelen: het rondje van 1,6 kilometer is al jaren klein genoeg om het publiek een plaatsje te geven.
De vijftigste editie van de Wielerronde van Pijnacker. Het programmaboekje – advertenties zo ver het oog rijkt – meldt dat er sinds 1974 in Pijnacker Noord wordt gereden. De bewoners van kale flatjes zitten vandaag op de eerste rij. Pijnacker Noord. Geen café in de buurt, geen snackbar op de hoek, zelfs geen kerk om rond te rijden. In dit kale decor maakt Rasmussen zijn comeback op Nederlandse bodem.
Iets voor half zeven rijdt de Deen het parcours op. In de finishstraat aan de Meidoornlaan klappen en joelen de toeschouwers. Bij de aankomst steekt een man zijn troefkaart op: een groot bord met de tekst: “Rasmussen is mijn Tourwinnaar.” De boxen vallen bijna van de lantaarnpaal als speaker Cees Maas de Deen in Kakatoe-Engels ondervraagt. “What is your meaning ….” De Deen antwoordt beleefd en in bijna vloeiend Engels. Zijn gele tenu maakt Rasmussen zowaar weer een wielrenner.
Fotografen en cameraploegen zullen de hele avond rond het parcours slenteren. Bram de Groot, Stef Clement, Stefan van Dijk en Servais Knaven kunnen doen wat ze willen: in beeld komen ze niet. Rasmussen sleurt zo nu en dan aan kop, glipt mee in de plichtmatige ontsnappingen en sprint even voor negen uur zelfs mee voor een podiumplaats.
Maar wat doen die sportieve prestaties ertoe? Rasmussen is in zijn gele outfit de rijdende wielerironie. In Nederland. Bij een evenement gesponsord door zijn oude werkgever, luid toegejuicht door het Nederlandse publiek. Hij wint niet, maar vond het ‘awesome’. Benieuwd hoe de directie van de Rabobank heeft gekeken.
August 23rd, 2007 at 11:39
Maarten,
Mooie stukjes, maar een klein spelfoutje: Bij de aankomst steekt een man zijn troefkaart op: een groot bord met de tekts: “Rasmussen is mijn Tourwinnaar.”
Laterz.