Dinsdagmiddag even voor drie uur. Grijze wolken drijven roerloos boven de Vismarkt. Op de kramen liggen de meloenen, druiven en aardbeien hoog opgestapeld. Twee studentes op hippe gympen sloffen giechelend over de scheef gelegde keien. Een marktkoopman met forse onderkin en donkere wenkbrauwen vangt een rollende sinaasappel op. Iedereen beweegt, niemand lijkt stil te staan.
Want daar is het op 11 september tijd voor. Een dag van bezinning. Een dag om stil te staan bij internationale verhoudingen, onverdraagzaamheid en terreur. CNN vertelt dat het een dag is om stil te staan bij de aanval van Al Qaida op het ‘ontwikkelde’ westen. Stemmige muziek ondersteunt de treurige stemming die vanuit New York de woonkamer binnenglijdt.
De herdenking van 11 september. Het New Yorkse Eyewitness News weigerde aanvankelijk de hele herdenkingsceremonie uit te zenden. Na veel kritiek gingen ze alsnog overstag. Maar zou de media-aandacht niet beter verdeeld moeten worden? Is het niet de hoogste tijd om evenveel aandacht te geven aan alle andere slachtoffers van extremistisch geweld? Waar is een stem voor alle arme Irakezen en Palestijnen wier levens de afgelopen jaren verwoest werden of die stierven?
Op de Nederlandse kanalen de beelden die voor altijd met 11 september verbonden zijn. Ooggetuigen vullen het verhaal aan. De conciërge van het World Trade Centre vertelt in Éénvandaag over zijn ervaringen tijdens de aanslagen. Zijn verhaal is voor westerlingen herkenbaar. Een eenvoudige man met een eenvoudige baan. Europeanen voelen misschien minder verwantschap met zijn heldendaad, maar zeker wel met zijn sociale status. De conciërge zou hier om de hoek kunnen wonen.
Hoe zouden wij luisteren naar een totaal ontheemde schoenlapper uit Mosul? Begrijpen we zijn verhaal ook en doorzien we zijn leed ook in een oogopslag? Nee. Die man vinden wij vreemd en we zappen even verder. Naar CNN. Die treurmars spreekt ons meer aan.
No Comments