Hoera, hoera, maar niet voor Afshin Ellian
Ehsan Jami is initiatiefnemer van het comité voor ex-moslims en inmiddels voormalig gemeenteraadslid in Leidschendam. NRC Handelsblad columnist Afshin Ellian gaat in de krant van zaterdag 27 oktober nogmaals op de kwestie in. Volgens Ellian geeft fractievoorzitter Harry Oldersma van de PVDA in Leidschendam een onvolledige voorstelling van zaken.
Op 19 oktober beweert Oldersma dat het opiniestuk dat Jami samen met Wilders in de Volkskrant publiceerde “eigenlijk geen enkele rol” speelde in zijn gedwongen vertrek uit de fractie. Ellian meent dat dit anders is en haalt daarvoor drie redenen aan waarvan de laatste als volgt luidt: “Ten derde weet ik zelf nog meer, maar ik houd mijn mond uit respect en hoffelijkheid jegens Jami.”
Nu kan het makkelijk en goedkoop zijn om een schrijver op een enkele passage aan te vallen, maar dit is niet de enige omtrekkende beweging die Ellian maakt. Zo gaat hij na een vlugge introductie van het probleem - Jami weg, genoemde redenen niet volledig - onmiddelijk over tot de zogenaamd valse en wél vanuit het partijbestuur uitgevoerde druk voor Jami’s vertrek. Ellian vergeet te noemen dat Oldersma op 19 oktober wel degelijk een reden gaf voor de verwijdering van Jami.
“Volgens Ehsan zijn er in de gemeente zeshonderd moslimvrouwen die de deur niet uitmogen. Hun man verbiedt dat. Ik heb aan hem gevraagd waar die cijfers op gebaseerd zijn. Daar kwam geen antwoord op. Toen ben ik zelf op onderzoek uitgegegaan en blijkt het niet te kloppen. Een broodjeaapverhaal, waarmee je wel een bevolkingsgroep stigmatiseert.”
Geen gekke onderbouwing voor het verwijderen van een raadslid. Ronduit ondeugdelijk werk. Misschien had de fractievoorzitter nog wat meer ruimte moeten claimen door zijn betoog op dit punt uit te breiden en Ellian duidelijk te laten zien dat er mogelijk nog meer goede redenen zijn om Jami te verwijderen. Om definitief duidelijk te maken dat er geen sprake is van een grote rode samenzwering.
Ellian lijkt mij geen schrijver die argumenten per ongeluk over het hoofd ziet, noch iemand die de frase “ik weet zelf nog meer” uit naïviteit gebruikt. Overtuigend werken geen van beiden. Ellian zou er verstandig aan doen om zijn rommelig gevulde bordje op te schonen met het mes en de vork van een journalist: bronvermelding en feiten.
De zinsnede “ik weet nog meer, maar ik houd mijn mond uit respect en hoffelijkheid voor Jami” is nu geen extra argument maar de optelsom van zijn zwakke betoog. Ik weet meer, maar kan op geen enkele manier of via geen enkele slimme omweg duidelijk maken wat de meerwaarde van die kennis is. Overigens zouden de weggelaten inzichten zwaar moeten wegen, daar de eerste argumenten niet overtuigend lijken. De door Ellian samengevatte feiten zijn verknipt en onvolledig en daarmee geen rechtvaardiging voor afgeschermde kennis.
Zo verwordt “ik weet meer maar ik houd mijn mond” tot een variatie op een frase die jonge kinderen ook graag gebruiken als ze een geheimpje stiekem toch willen delen. Alleen aan het “lekker puh” ontbreekt het Ellian nog.