Door Sander Kolsloot
Deurne, 1 december – Een stralende winterzon verlicht de grauwe straten van de Antwerpse deelgemeente Deurne. Grijze eengezinswoningen worden afgewisseld met een enkel flatgebouw. Een langsrazende auto beweegt door de doodstille straten. Over enkele uren speelt Royal Antwerp FC hier de thuiswedstrijd tegen Oud Heverlee-Leuven, een duel uit de subtop van de Belgische Tweede Klasse.
“Eeeh, gij ziet nie van hier he”, een man van rond de 70 jaar kijkt ons onderzoekend aan. Het is toch vreemd om ineens twee ‘Ollanders’ aan de bar van café Metropool te ontwaren. Gelijk grijpt de beste man zijn kans om zijn ongenoegen over de politieke situatie in België te laten blijken. Of wij wel wisten hoeveel Vlaams geld er elke jaar naar de Walen ging? Miljarden! Het is werkelijk waar ongehoord hoe de Walen hun hand ophouden. Gelukkig is hij niet de eerste met dit verhaal en wij knikken instemmend. Bij zo weinig tegenstand lijkt de man geen garen te spinnen en na het leegdrinken van zijn pintje druipt hij af.
Een oudere uitvoering van Dik Trom neemt het gesprek over. Hij had ons ook al gespot als rood-wit-blauwen en hij zit verlegen om een praatje. Trots vertelt de man over een recent onderzoek, waaruit RAFC als tweede club van België naar voren kwam. Dat moet hem toch wel hoop geven, want de stand op de ranglijst laat een heel ander beeld zien. De jeugdspelers van Antwerp hebben vandaag alvast het goede voorbeeld gegeven. Tegen Leuven schoten zij er wel 16 in. Binnen tien minuten stond het 6-0. Ai.
Voorheen was de 1. Royal Antwerp Football Club een club met status en aanzien. ‘The Great Old’ behaalde vele kampioenschappen. In 1993 speelde de club nog in de finale om de Europa Cup II, waarin het maar nipt verloor van Parma. Tegenwoordig werkt het haar wedstrijden af tegen nietszeggende teams, zoals Tubize, Deinze en Hamme.
De teloorgang van de club kan niet beter tot uiting komen dan in staat waarin het stadion verkeerd. Stadion ‘de Bosuil’ dateert uit de jaren ’20 van de vorige eeuw en kende vele succesperiodes. Ooit kwamen er bij de opening 40.000 mensen op de wedstrijd af, een ongekend aantal voor België in die tijd.
Vanavond zijn krap 10.000 supporters afgekomen op de barakken in Deurne-Noord.
De verbouwing van de korte zijden van het stadion hebben een tijdelijke lift gegeven aan het geheel, maar kunnen niet verbloemen dat de regels van de UEFA duidelijk te streng zijn. Een indringende frietwalm waait over als wij de sombere poorten passeren. De grauwe muren doen mij denken aan Oost-Duitsland voor de val van de muur. De plaatselijke frituur biedt worsten, hamburgers en andere vette versnaperingen tegen schappelijke prijzen aan. Voor ons natje moeten we naar een keetje van 2 vierkante meter onder de hoofdtribune. Pa en Moe staan achter de tap, terwijl de pis op het dak van het keetje klettert. De prijzen zijn navenant, 1,75 euro voor een vers getapt pintje.
Alsof het stadion al niet erg genoeg is, houten bankjes met zelfopgetekende vakken en nummers, speelt de thuisploeg een draak van een wedstrijd. Tegenstanders worden voor medestanders aangezien en de bal blijft geen minuut in de ploeg. De slagregens en het slechte veld maken het plaatje compleet. Evenwel komt RAFC op 1-0. De supporters zakken bijna door de houten bankjes van vreugde. Het clublied wordt nog maar eens aangeheven en de pinten vliegen over de tap. ‘Oh Royal Antwerp, the one and only, the great old!’ De tribune veert onder dit geweld en de supporters vermaken zich opperbest. De doelpuntenmaker wordt luidkeels toegezongen, ook al raakt hij na zijn goal geen bal meer.
Halverwege de tweede helft ligt de 1-1 in het net en rollen de vloeken uit de Belgische monden. Ondanks de steun van het publiek en de vechtlust van de RAFC-spelers creëeren ze geen enkele kans. Na het fluitsignaal druipen de supporters af, richting de twee omliggende cafés, The Great Old en Metropool. Dromend van de dagen van Fazekas, Vic Mees en die finale op Wembley. In de hoop dat Antwerp zich eens weer echt ‘The Great Old’ kan noemen.
No Comments