Lees Maarten

Barack Obama en Hillary Clinton zijn in een almaar verhardende strijd om de Democratische presidentsnominatie verwikkeld. Soundbites en hapklare brokken domineren het nieuws. Maar vergeten we niet iets? Is het geen goed idee om verder te kijken, naar ideeën en resulaten, om werkelijk te zien wie een goede President kan zijn? Obama’s “herovering van de Amerikaanse droom”, geeft die mogelijkheid.

Obama probeert de lezer dicht te naderen door een persoonlijke inkijk in de tot stand koming van zijn idealen en ideeën te geven. Voor concreet beleid is minder plaats. Lange passages waarin je de zoektocht naar de rake typering vanaf de opbouw meemaakt, vergroten het inzicht in de man die tijdens de campagne met name uitblinkt in het geven van korte en opvliegende speeches.

“Geconfronteerd met onze geschiedenis is het beste wat ik kan doen mezelf eraan herinneren dat het niet altijd de pragmaticus, de stem van de rede en de kracht van het compromis waren die de omstandigheden voor de vrijheid schiepen. De harde, kille feiten zeggen me dat het onbuigzame idealisten als William Lloyd Garrison waren die het eerst op de trom roffelden voor gerechtigheid; dat het slaven en voormalige slaven, mannen als Denmark Vesey en Frederick Douglass en vrouwen als Harriet Tubman waren, die inzagen dat de macht niet zou buigen zonder gevecht. Het waren de onbezonnen profetieën van John Brown, en zijn bereidheid om bloed en niet alleen woorden te laten vloeien voor zijn idealen, die de kwestie van een land dat voor de helft slaaf was en voor de helft vrij op de spits dreven.”

“Dit herinnert me eraan dat overleg en de constitutionele orde soms een luxe van de machtigen zijn, en dat het soms de zonderlingen, de fanatiekelingen, de profeten, de onruststokers en de onredelijken zijn geweest die vochten voor een nieuwe orde. Dit wetende kan ik degenen die vandaag de dag zo’n overtuigdheid bezitten, niet zomaar afserveren – de antiabortusactivist die een laboratorium te lijf gaat – ook al ben ik het nog zo oneens met hun zienswijzen. Zelfs dat niets zeker is, weet ik niet zeker, want soms zijn absolute waarheden wel eens absoluut.”

Obama gebruikt veel woorden om zijn boodschap over te brengen. Dit moet zeker niet verward worden met de creatie van een onbegrijpelijk oerwoud van woorden. Ieder woord voegt precisie en details toe. De lange zinnen en soms eindeloos lijkende passages vertellen tot in aanzienlijk details wat Obama vindt, denkt en waar die twee vanaf stammen.

Dit vergt de nodige inspanning. Naarmate het boek vordert lijkt het alsof de pagina’s steeds stroperiger omgeslagen kunnen worden. Er is hier geen sprake van een vrijwillige, maar van een gedwongen handeling. Je móet verder lezen, maar dat gaat niet sneller dan de diepzinnige, positieve en soms ontroerende tekst toelaat.

Welk beeld het meest blijft hangen?

Obama biedt zijn lezers hoop en een positief wereldbeeld.

Althans, bijna volledig.

Het zijn niet de juiste bewoordingen voor zijn visie op buitenlands beleid. Obama stelt weliswaar een lichte afwijking van Bush’ tactiek van de pre-emptive strike voor, maar pleit nog steeds voor de kracht van unilaterale aanvallen als het echt niets anders kan. President Obama zal zich zeker niet in zijn intracontinentale schulp terugtrekken. Voor passifisten gloort hier geen hoop.