Roger Clemens. Werper in de Major Leagues en in het bezit van indrukwekkende cijfers: 354 overwinningen (in 709 wedstrijden), behaald in 24 seizoenen met een era van 3.12 (aantal punten tegen per negen innings). Kampioen met de Yankees, held in Boston. Levende legende.

De Hall of Fame wachtte voor “The Rocket”. Totdat Brian McNamee – Clemens’ trainer – uit de doeken deed hoe hij Clemens met groeihormonen injecteerde. McNamee’s getuigenis werd opgenomen in het rapport van voormalig Senator Mitchell over anabolen in het honkbal. Clemens viel van zijn sokkel, maar ontkende dopinggebruik. Woensdag getuigden beiden – onder ede – voor het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden.

De hoorzitting voor het House Committee on Oversight and Government Reform ontaarde in een bikkelhard duel. McNamee herhaalde zijn beschuldigingen en Clemens ontkende opnieuw. De voormalige vrienden werden slechts gescheiden door advocaat Charles Scheeler (eveneens getuige vanwege zijn rol in het Mitchell rapport) en gunden elkaar geen blik waardig.

De aanwezige congresleden stookten het vuur verder op. De Republikeinen namen McNamee’s geloofwaardigheid ondervuur (de trainer loog en zou een drugsdealer zijn) en de Democraten deden er alles aan om Clemens als leugenaar te ontmaskeren. De splitsing langs politieke lijnen werd aan het einde van de zitting pijnlijk onderstreept: commissievoorzitter Waxman verontschuldigde zich tegenover McNamee voor de zware aanvallen van Republikeinse zijde.

Clemens kwam in moeilijkheden toen tijdens de hoorzitting bleek dat zijn vriend en collega werper Andy Pettitte een schriftelijke verklaring had afgelegd. Pettitte herinnerde een gesprek waarin Clemens het gebruik van groeihormonen had toegegeven. Volgens Clemens had zijn vriend het gesprek ‘verkeerd onthouden’. Dat verweer stuitte op groot verzet bij zijn ondervragers die de werper herhaaldelijk op de gevolgen van mijneed wezen.

Who is telling the truth?

De hoorzitting had een groot showelement. Clemens en McNamee vochten een vete uit die weliswaar betrekking had op het dopinggebruik onder honkballers in de jaren negentig, maar die met name uitdraaide op een persoonlijke oorlog tussen twee gewezen vrienden. McNamee was fout, en Clemens goed. Of omgekeerd. Maar de waarheid kwam niet boven tafel en het dopingprobleem in het honkbal werd niet breder belicht dan de smalle strook tafelblad die Clemens en McNamee scheidde.

Goede televisie leverde het wel op. Dat was onder andere te danken aan afgevaardigde Issa. De Republikein uit Californië benadrukte McNamee’s leugenachtigheid. Aan het einde van zijn vragen had hij een korte boodschap voor de trainer: shame on you.

Daar konden de televisiekijkers het mee doen.

Clemens was boos, want McNamee loog.

McNamee vond het zijn plicht om de waarheid te spreken (maar had op sommige punten gelogen).

De congresleden spanden hun boog.

De waarheid kwam niet boven tafel.

En het dopingprobleem in de Major League bestaat nog steeds.

CNN heeft het zelverklaarde “beste politieke team van de televisie”. De hele dag nieuwsflitsen uit alle hoeken van het land. De ene correspondent is nog enthousiaster dan de andere. In een restaurant met een koksmuts op, of op een Californisch strand met surfers die vooral illegalen harder aan willen pakken (en zelf rustig verder surfen).

Het ziet er gelikt uit, of liever: het klinkt gelikt. Flitsende intro’s en enthousiast babbelende commentatoren. De beste analisten, de beste deskundigen: wie kan er nog om CNN heen?

Eigenlijk iedereen.

Obama komt in beeld. Hij schudt handen.

Dezelfde handen vele malen. Vele malen in hetzelfde uur.

CNN herhaalt, en herhaalt, en herhaalt.

Zonder uitslagen is het kennelijk lastig om verrassende televisie te maken.

Dus komt de door Hillary gesigneerde teddybeer nóg een keer voorbij.

En nog een keer.

Tot het lijkt dat Hillary de teddybeer werkelijk schattig vindt.

Als de resultaten binnendruppelen begint de tocht naar het beloofde land: nu mogen de analisten en deskundigen eindelijk echt aan de slag. Bewegende landkaarten, opgedeeld naar kiesdistrict, maken snel duidelijk waar en hoe er gestemd werd.

Hoe mooi de grafieken ook zijn, en hoe groot het politieke team – “het beste op tv” – ook is: het lijkt mooi, maar wordt het nooit.

De voorspellingen vliegen door de lucht.

We kijken niet naar een verslag van de verkiezingen, maar naar een verslag van de uitkomst van CNN’s voorspellingen en ideeën. Als Huckabee meerdere staten wint, dan doet hij het pretty well. De voor de hand liggende vraag dringt zich op: wat moet een kandidaat doen om het volgens Wolf Blitzer goed te doen? Als een kandidaat eenmaal de status van ‘tweederangs’ krijgt toegemeten is er voor de Blitzers van deze wereld geen weg meer terug: je kunt wel wat winnen, maar ach, dat is maar tijdelijk, je hebt het pretty well gedaan, en nu op naar de slachtbank. Kunnen we weer verder met de echte analyse.

Huckabee krijgt natuurlijk nog wel een interviewtje – want dat hoort erbij – maar dat gaat niet over Huckabee, maar over de ideeën van de interviewster. Meneer Huckabee, we weten allemaal dat u geen President gaat worden. Geen zin van een dronken driejarige die even scherp uit de hoek komt, maar van een serieuze journalist, lid van “het beste politieke team van de tv”.

Huckabee kijkt met zijn vriendelijke ogen in de camera en geeft nog antwoord ook.

Kan het gedurfder: de kiezers vast vertellen wie ze moeten kiezen. “Het maakt niet uit of u graag op de kandidaat van uw keuze stemt, wij kiezen liever iemand waarvan wij denken dat hij kan winnen.”

En ja, dat kan best anders zijn dan wat de kiezers willen, maar die zijn niet slimmer dan “het beste politieke team van de televisie”.
Rond elf uur ‘s avonds houdt Barack Obama een toespraak in zijn thuisstad Chicago. In een enkele zin vat hij samen wat ze bij CNN waarschijnlijk al lang wisten:

“we do not need the final results, to know … our time has come.”