Lees Maarten

In de jacht op het eerste playoff ticket sinds 2003 zijn de Washington Capitals tot de orde geroepen door de Penguins. In een bij vlagen bloedstollende confrontatie zorgde verdediger Nicklas Backstrom voor de beslissing met een eigen doelpunt.

Naar de ontmoeting tussen de twee teams was rijkhalzend uitgekeken. Alex Ovechkin (topscoorder NHL) en Nicklas Backstrom (veelscoorende rookie) eisen de meeste aandacht op in Washington terwijl Sidney Crosby (jonge superster) en Eugeni Malkin (topscoorder Penguins) schitteren in Pittsburgh.

De eerste periode kenmerkte zich met name door fysiek spel en weinig kansen voor beide teams. Dat veranderde in de tweede helft. De Capitals opende de score in de power play: Brooks Laich scoorde op aangeven van Alexander Semin en Alexander Ovechkin.

Pittsburgh kwam op gelijke hoogte via Sykora en kort voor het einde van de periode maakte Sidney Crosby de hoge verwachtingen waar met een goal. Lang stond de 2-1 voorsprong niet op het scorebord. Met twee man meer op het ijs (Gill en Orpik op de strafbank) scoorde Alexander Semin de gelijkmaker.

Pittsburgh leefde op in de derde periode. In de eerste twee perioden vuurden de Capitals vaker en speelden ze vaker met een man meer. De Penguins kregen de wedstrijd meer onder controle.

Met twee minuten op de klok zette Pittsburgh nog een keer aan voor een serie aanvallen. Met groot succes. In een scrimmage voor het doel van de Capitals raakte eerst goalie Huet de puck aan waarna de jonge aanvaller Nicklas Backstrom schoon schip probeerde te maken. Zijn schot verdween in eigen doel.

Met nog 27.9 seconden op de klok was de wedstrijd gespeeld. De Capitals haalden de keeper van het ijs - in ruil voor een extra veldspeler - en richtten alles op de aanval.

De 19-jarige Jordan Staal - van Nederlandse voorouders en één van drie broers in de NHL - maakte gebruik van het lege net en bracht de 4-2 eindstand op het bord.

De vele honderden Penguins fans veerden op en verzamelden zich buiten de hal op de trappen van de National Portrait Gallery voor een voorproefje op een nieuwe Stanley cup. Door de overwinning staan de Penguins nog maar een punt achter de New Jersey Devils in de Atlantic Division van de Eastern Conference. Voor de Capitals is de Stanley Cup - de eerste in de geschiedenis van de club - nog ver weg: met twaalf wedstrijden te spelen bedraagt de achterstand op de Carolina Hurricanes bedraagt nu 7 punten. Het goede nieuws: de Capitals hebben een inhaalwedstrijd en twee wedstrijden tegen de directe concurrent te goed.

Twee jonge vrouwen in blauwe schorten staren naar de kassala. Klemt. Zonet nog soepel rollend, nu zo vast als een huis. De langste geeft een stevige duw, ondertussen beschermt ze de lange nagels van haar smalle handen met haar ingetrokken vingerkootjes. Vanuit z’n kantoor tegenover de ingang ziet de manager van de broodjeszaak het even aan. Dan staat hij op – z’n kale schedel vlekkerig belicht door de knipperende tl-buis boven de deur – zet zes ferme stappen in de richting van zijn ploeterende werknemers, ramt op de lade, en – o mirakel – de lade opent.

De drie jonge vrouwen voor de balie kijken niet op. Ze praten. Ze lachen. Een struise blondine leunt met haar door vier armbanden omringde arm op het pastelgroene oppervlak. Ze praat niet, ze luistert, ze verheft zich niet, maar leidt door verbale afwezigheid. Haar vriendinnen – korte benen, onder zwarte rokjes, dikke roze kauwgombellen knappend in de lucht – giechelen en draaien van het ene been naar het andere. Hun gesprek waait over en ze draaien zich voorzichtig in de richting van een brede krullenbol die de zaak binnenstapt.

Aan een door broodsnippers bedekt tafeltje bij de achteruitgang staart een jong stel de zaak door, in de richting van een groot en plat televisiescherm. Zij kijkt af en toe – schichtig, alsof televisiebeeld een goede vervanger van het ontbrekende gesprek zou kunnen zijn.

Er zijn verkiezingen, maar waar en wanneer? Zij is het alweer vergeten, hij – opkruipende haarlijn, vermoeide ogen en een donker colbert – staart haar aan en sist: weet je dat niet?

John McCain schuift voor de derde keer binnen een half uur door het beeld. Onder zijn imposante gezicht , met de bolle wangen, en de witte haren, loopt een rode nieuwsbalk. John McCain is geen nieuws, maar een lichte afwijking in de nieuwstroom, achterhaald door een nieuwe rode golf. De Republikeinse Senator uit Arizona hangt tussen twee vliegtuigstoelen en haalt verbaal uit naar een reporter. Niemand in de zaak kan het horen, het geluid is uitgezet.

De drie vrouwen bij de kassa besteden er geen aandacht aan. Ze rekenen af – 15,45 – en de blondine gooit het wisselgeld (55 cent) met een soepele polsbeweging in een vierkanten glazen schaaltje.

Ze keren zich om, roepen luid “bye” en dragen blauwe doosjes met broodjes de zaak uit. Mozzarella met Pesto, rauwe ham met mayonaise en een doosje met fruit voor de blonde spriet.

John McCain is weer aan een nieuwe ronde begonnen. De jonge vrouwen laten de deur luid dichtvallen. Buiten klettert de regen op de glinsterende stoep. De verkiezingen zijn nog ver weg.