Twee jonge vrouwen in blauwe schorten staren naar de kassala. Klemt. Zonet nog soepel rollend, nu zo vast als een huis. De langste geeft een stevige duw, ondertussen beschermt ze de lange nagels van haar smalle handen met haar ingetrokken vingerkootjes. Vanuit z’n kantoor tegenover de ingang ziet de manager van de broodjeszaak het even aan. Dan staat hij op ““ z’n kale schedel vlekkerig belicht door de knipperende tl-buis boven de deur ““ zet zes ferme stappen in de richting van zijn ploeterende werknemers, ramt op de lade, en ““ o mirakel ““ de lade opent.
De drie jonge vrouwen voor de balie kijken niet op. Ze praten. Ze lachen. Een struise blondine leunt met haar door vier armbanden omringde arm op het pastelgroene oppervlak. Ze praat niet, ze luistert, ze verheft zich niet, maar leidt door verbale afwezigheid. Haar vriendinnen ““ korte benen, onder zwarte rokjes, dikke roze kauwgombellen knappend in de lucht ““ giechelen en draaien van het ene been naar het andere. Hun gesprek waait over en ze draaien zich voorzichtig in de richting van een brede krullenbol die de zaak binnenstapt.
Aan een door broodsnippers bedekt tafeltje bij de achteruitgang staart een jong stel de zaak door, in de richting van een groot en plat televisiescherm. Zij kijkt af en toe ““ schichtig, alsof televisiebeeld een goede vervanger van het ontbrekende gesprek zou kunnen zijn.
Er zijn verkiezingen, maar waar en wanneer? Zij is het alweer vergeten, hij ““ opkruipende haarlijn, vermoeide ogen en een donker colbert ““ staart haar aan en sist: weet je dat niet?
John McCain schuift voor de derde keer binnen een half uur door het beeld. Onder zijn imposante gezicht , met de bolle wangen, en de witte haren, loopt een rode nieuwsbalk. John McCain is geen nieuws, maar een lichte afwijking in de nieuwstroom, achterhaald door een nieuwe rode golf. De Republikeinse Senator uit Arizona hangt tussen twee vliegtuigstoelen en haalt verbaal uit naar een reporter. Niemand in de zaak kan het horen, het geluid is uitgezet.
De drie vrouwen bij de kassa besteden er geen aandacht aan. Ze rekenen af ““ 15,45 ““ en de blondine gooit het wisselgeld (55 cent) met een soepele polsbeweging in een vierkanten glazen schaaltje.
Ze keren zich om, roepen luid “bye” en dragen blauwe doosjes met broodjes de zaak uit. Mozzarella met Pesto, rauwe ham met mayonaise en een doosje met fruit voor de blonde spriet.
John McCain is weer aan een nieuwe ronde begonnen. De jonge vrouwen laten de deur luid dichtvallen. Buiten klettert de regen op de glinsterende stoep. De verkiezingen zijn nog ver weg.
Vrij naar twee broers en een broodjeszaak van Martin Bril?