Lees Maarten

Een nieuw stadion, een nieuw begin. De Amerikaanse hoofdstad kon eindelijk trots zijn op haar honkbalploeg. De Washington Nationals verhuisden naar een nieuw stadion, aan de oever van de Anacostia. Daar, op de grens van Noord en Zuid, op de grens van glorie en verval, zou alles anders worden.Na drie wedstrijden leek het erop. De walkoff homerun van clubicoon Ryan Zimmerman op de openingsavond galmde nog na toen de Nats Philadelphia twee keer versloegen. Drie gespeeld, drie gewonnen.

Vier wedstrijden verder leek alles weer bij het oude. Drie gewonnen, vier verloren. Cijfers die de fans maar al te vaak zagen in de eerste vier seizoenen van de Nationals in Washington. Na nederlagen in St. Louis en Philadelphia kwamen de Nats weer “thuis”. Niet langer in de betonnen bak  - waarop de naam RFK van minder respect getuigde dan de drie gesproken letters- waar fans vernikkelden en slagmannen de bal nauwelijks halverwege het verreveld konden slaan, maar in het nieuwe, glimmende thuis van Washingtons trots.

Maandagavond. De tweede wedstrijd in National Stadium. De zwarthandelaren hebben hun eerste drukke avond in het smalle straatje tussen metrostation Navy Yard en de hoofdingang van het stadion.

Breedlachende suppoosten scannen de tickets. “Welcome home”, fluisteren ze je toe, net voordat het metalen draaihekje omklapt. Lachende mensen, giechelend, foto’s knippend, vergapen zich aan het uitzicht - vanaf de bovenste verdiepingen zijn het Capitool en het Washington monument zichtbaar, de tientallen eettenten (honkbal is de pinda’s en hotdogs voorbij: chili, ijs, cocktails en hotdogs in vele soorten en maten, à la carte voor de houder van een 300 dollar ticket in de “Presidentsclub”) en natuurlijk de nieuwe sterren van “your Washington Nationals.” In korte ronkende zinnen opgedreund.

Ryan Zimmerman de grootste held.

Tim Redding de man die de klap opvangt.

Want ook al geef je een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.

De Marlins slaan en raken veel.

De Nats  slaan en raken veel.

Robert Andino gooit de deur dicht door in de achtste inning de bal over de hekken te meppen: 10-7.

Acht gespeeld, drie gewonnen, vijf verloren.

Vijfduizend fans zien het einde van de wedstrijd.

De andere dertigduizend zijn thuis, of slenteren door het park, een sliert chili aan de mond.

“Five dollar hats, five dollar hats, fíííííííívvvvvvvve dóóóllllar hats”, galmt de verkoper door de straten. Een blik achterom, het lege stadion tegen de donkere hemel, in mijn ooghoek een fietsagent die een verkoper bekeurt, tientallen zwijgende fans sloffen naar de metro.

Het is april.

Het is voorjaar.

Er is hoop.

This entry was posted on Tuesday, April 8th, 2008 at 06:01 and is filed under Living in America. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.