Thuis op White Hart Lane
Een voet over de middellijn in de richting van de Zuidtribune is genoeg. Duizenden gaan staan, handen op elkaar, kelen wijd open. “England’s number one - England’s number one”, scanderen de fans. Blackburn Rovers keeper Paul Robinson is terug, terug op White Hart Lane. Terug bij zijn oude club Tottenham Hotspur.
Robinson mocht deze zomer vertrekken bij de Spurs. Trainer Juande Ramos kocht Gomes van PSV. Gomes was beter. Daar bestond geen twijfel over. Hoe anders lijkt dat nog geen half jaar later. Ramos is ontslagen en Gomes laat bijna alles los dat hoog zijn strafschopgebied binnenkomt. Vorige week werkte hij tegen Fulham week zelfs een lage bal in eigen doel.
Tien rijen achter Robinson begint een kleine kale Engelsman aan een gesprek met zichzelf dat de hele wedstrijd zal duren.
“What’s wrong with him”, fluistert de man.
“What’s wrong”
Gomes zou het graag willen weten.
Het duurde misschien vijf minuten, hooguit tien. En daar kwam de eerste hoge bal van de wedstrijd. Keeper Gomes sprong en miste de bal.
Thuis voor de een, vreemd voor de ander.
Robinson wil nog wel even blijven.
“Your Spurs and you know you’re”
Robinson draait zich om steekt z’n duim op en lacht breed uit.
“Stand up if you hate Arsenal”
Duizenden staan, Robinson steekt z’n armen omhoog.
“He could get himself in trouble”
Als Gomes een makkelijke bal vangt krijgt hij een ovationeel applaus. Ironisch. Pijnlijk misschien.
De fans zijn niet eenkennig. Na de wedstrijd krijgt ook Gomes een groot applaus, dit keer omdat zijn club gewonnen heeft en hij geen tegengoals kreeg. Toch zal de Braziliaan hebben erkend: de nr. 1 van Engeland, dat ben ik nog lang niet.