Het duurt even voor je verbinding hebt. Het duurt nog langer voor de Fransman op de computer door heeft dat hij zijn hotmail snel moet afsluiten, omdat een ongeduldige Hollander persé Nederland wil horen honkballen tegen de Dominicaanse Republiek. “Vous parlez Français?” Met een bevestigend antwoord begint een monoloog die ik nauwelijks begrijp, maar die mijn corpulente gesprekspartner met genoeg plezier vervult om minutenlang druk gebarend door te praten. Zonder samenhangende respons, en zonder dat hij zijn stoel achter de computer verlaat. Dat dan weer wel.
Eenmaal achter het scherm is de realiteit net zo opwindend als teleurstellend. In Puerto Rico, voor een half leeg stadion (blijft gelukkig verborgen achter een traag lopend beeld, dat weer als voordeel heeft dat iedere actie in het commentaar besproken nog een keer op beeld kan worden teruggezien, met een paar minuten vertraging) speelt een totaal kansloos Nederlands team tegen een ploeg met sterren uit de Dominicaanse republiek. Een paar spelers hebben ervaring in de Major Leaugue (gek genoeg komt de meest ervaren Nederlander – Randall Simon – niet verder dan 537 in de hoogste afdeling, nog geen drie seizoenen, allemaal als reserve), maar veel spelers in de selectie spelen gewoon in Nederland. Pitcher Rob Cordemans verbaasde bij de vorige World Baseball Classic (een nogal dure naam voor een toernooi dat met name een reclame-melkkoetje is voor de Amerikaanse competitie, gek genoeg presteert de Amerikaanse ploeg ook in deze tweede editie niet erg goed) met zijn bijzonder zachte worpen. Ongekend en zeer gevaarlijk voor een Amerikaan. Als je het in Amerika probeert zoals Cordemans, dan ga je er aan, zo luidde het oordeel. Meatballs dat waren het. Gehaktballen.
De gehaktballen van Cordemans zouden dankbaar voer worden voor de Dominicaanse Republiek. Slagman David Ortiz (Aangewezen slagman/ Eerste honkman van de Boston Red Sox)heeft armen als boomstammen en een levensgevaarlijk swing. Doemscenario’s over de gehaktballen van Cordemans die zo over de hekken van het Hiram Bithorn stadion in Puerto Rico zouden vliegen.
Na een paar minuten pruttelt de internetverbinding. Na een halve inning staat Nederland met drie nul voor. Rollende ogen en zwetende handen. Een ongelooflijke prestatie. Ook al gaat de wedstrijd met 13-3 verloren. Nederland speelt small ball. Een lieflijke benadering voor iets dat eigenlijk kruipen of schrapen kan worden genoemd. Een klapje hier, een stootslagje daar. De tegenstanders hakken in op de gehaktballen en laten de bal soms gevaarlijk ver het verreveld in vliegen. De Nederlanders krijgen geen enkele honkslag het binnenveld uit. Dat feit wordt die avond nog vaak herhaald in samenvatting. Geen honkslag het binnenveld uit gekregen. Als een Tourwinnaar die niet in de buurt komt van een ritoverwinning, maar door veel uit de wind te rijden meelift naar de zege.
De overwinning kruipt door de internetverbinding. Halve inning voor halve inning, uit voor uit, bal voor bal. Op een warme hotelkamer in Tel Avivi lijkt het allemaal dichtbij. Wat er gebeurt is in sporttermen onbegrijpelijk. Ieder moment in de wedstrijd is eigenlijk een kans op een dikke nederlaag. De Nederlandse ploeg lijkt geen partij, maar is het toch. De overwinning is schitterend, verrassend en houdt de Amerikaanse honkballiefhebbers nog wel even bezig. The Dutch are a Cinderella story.
No Comments