De onderhoudsplanner van de London Underground moet hebben gelachen. Waarom? Spurs-fans die vanuit het centrum naar Noord-Londen reizen kunnen vandaag niet direct naar Seven Sisters (wegens onderhoudswerkzaamheden is het metrostation dat het dichtst bij stadion White Hart Lane ligt, gesloten), maar moeten via Finsbury Park reizen. Het eerste dat supporters zien als ze het station verlaten? Een bordje dat verwijst naar het stadion van aartsrivaal Arsenal.
Een jongen in een wit Spurs-shirt heeft het misschien niet gezien, hij heeft alleen oog voor de wil van zijn vader. Sinds de bus vertrok bij Finsbury Park zeurt hij al om een hamburger en de M die aan de overkant van High Road lonkt is zijn redding. Ook zijn vader krijgt nu behoefte. Vooruit: je krijgt er een, met extra mayonaise. De man neemt zijn zoon bij de hand en snel sprinten ze tussen de rijdende auto’s naar de overkant.
De zon schuift tussen de wolken door, uit de pubs aan High Road galmt muziek en de geur van schraal bier.
Bij het gokkantoor van William Hill is het druk. Mannen van middelbare leeftijd buigen zich ernstig over roze formulieren. Ondertusen hun hoofd met een arm gestut, als ware het een tentamen. Hun blik gericht op twee televisieschermen die hoog aan de wand hangen. Als de commentator sneller spreekt neem ook het geroezemoes toe. Weer niets gewonnen.
Achter de glazen balie staan mannen in rijen die snel van vorm veranderen. Gokken is eigenlijk heel simpel. Je vult de clubs in die een wedstrijd spelen, vermeldt een bedrag, de uitslag en schuift dat onder het raampje door naar de cassière die het papiertje vervolgens verwerkt en je een bewijsje teruggeeft. De tientallen andere opties (onder meer: eerste doelpuntenmaker, alle wedstrijden in e Premier League voorspellen etc.) laat ik voor wat ze zijn. Een klein wit briefje verdwijnt in m’n portemonnee. Inzet: vijf pond.
Buiten schijnt de zon inmiddels uitbundig op de blauwe lichtbak van Tottenham Star restaurant. Achter een smal raam gaat een Turks eethuis schuil dat van buiten nog het best op een schoenendoos vol met levende wezens lijkt. De zaak staat bol van de rook. Aan kleine zwarte plastic tafeltjes eten mannen van middelbare leeftijd Kebab met rijst. Drie serveersters lopen druk pratend en gebarend heen en weer, zonder dat het chaotisch wordt.
De gesprekken gaan over de nieuwe aankoop (Cole van Chelsea naar Spurs? Koopt Manchester United na Carrick en Berbatov nog meer spelers van Spurs?). Harry eet zijn vleesspies geconcentreerd en snel. Hij verkoopt tweedehandsauto’s en gaat al zo lang naar Tottenham Hotspur dat hij het nummer van zijn tribunevak vergeten is. Zijn Filipijnse vriendin is nog maar een paar jaar in Engeland en glimlacht vriendelijk. Vanavond bokst haar landgenoot Pacquiao tegen Hatton, de Britse held in het weltergewicht (die naar later bleek al in de tweede ronde Knock Out zou gaan). Ze zegt weinig, reageert als Harry spreekt en eet. Zo nu en dan volgt een bescheiden lach. Eigenlijk is de Kebab ook te smaakvol om koud te praten.
Een half uur voor de wedstrijd is het tijd om te gaan. Op de hoek van de Park Lane hangen blauwe lamellen voor de ramen van een kroeg. De tandeloze portier stroopt zijn overhemd over vaalgroen getatoeëerde armen. Binnen klinkt muziek uit de jaren tachtig.
Aan Paxton Road, aan de noordkant van het stadion steekt een oude man de straat over. De afstand tussen de stoepen is misschien vijf meter, maar hij heeft bijna een minuut nodig om de overkant te bereiken. Zijn blauwe broek wiegt in de wind. Met een bruine stok zoekt hij steun tot hij bij de deuren van de Executive Lounges komt. Hij neemt z’n blauw-groen-rood geruite hoed af en begroet de portiers. De wedstrijd kan beginnen.
In vak 26 kruipt de zon langzaam over de stoelen. De Spurs spelen zonder bezieling, maar komen vlak voor rust toch met 1-0 voor. West Brom spartelt en krijgt na ruim een uur spelen bijna een doelpunt cadeau. Gomes kan de opspringende bal met een katachtige redding uit de goal houden. Hij grijpt onmiddelijk naar het clubembleem op zijn shirt om te laten zien dat hij van de Spurs houdt. Voor tienduizenden euro’s per week zouden meer mensen dat doen.
M’n buurman – David – heeft een zware middag. De warme zon maakt de liters bier in zijn maag tot een gistende massa. Hoe ook een slechte wedstrijd zwaar kan zijn.
De spanning stijgt, laat die tweede goal maar komen.
Twee minuten voor tijd: bal raakt de binnenkant van de paal, maar wil er niet in voor de Spurs.
M’n buurman geeft me een bemoedigende schouderklop: niet alleen hij heeft een zware middag gehad.
5 pond op 2-0 bleek een verkeerde gok.
Volgende week: West Ham United – Liverpool
Hey Maarten,
Herkenbaar neergezet die Engelsen; leuk. Ik zie het helemaal voor me! Toch nog boeiend om over voetbal te lezen zo, waar (vind ik) zo vaak geen bal aan is.
Succes daar vent!