Lees Maarten

De komende weken zet ik me in voor de Liberal Democrats, kortweg Lib Dems, op weg naar de Europese en lokale verkiezingen van 4 juni. Ik houd me met name bezig met de County verkiezingen in Hertfordshire, waarvoor ik in St. Albans verblijf. Zo voer ik onder meer campagne voor Geoff Churchard - gepensioneerd leraar, en samen met zijn vrouw Janet Churchard m’n gastheer - die al zo’n dertig jaar politiek actief is en bij de vorige verkiezingen krap 100 zetels over had op de Conservatieve kandidaat in Sandridge district.

Vanuit London ben je er met een half uur; St. Albans, midden in Hertfordshire, in het Zuid-Oosten van Engeland. In de tijd van de Romeinen kon de stad qua grootte nog met London wedijveren, maar dat is voorbij. Nu wordt St. Albans door haar 65.000 inwoners met name gebruikt om heen en weer naar London te reizen.

De stad is groen en op het eerste gezicht overheerst het goede leven. Veel groene lanen, ruime huizen en een enkele wijk die met name aan Haren doet denken.

Politiek in St. Albans is grijs. Geen bijvoeglijk naamwoord om de graad van opwinding tijdens een gemeenteraadsvergadering weer te geven, maar een verwijzing naar de haarkleur van de gemiddelde politicus. Met vijftig ben je hier piepjong. Onvermijdelijk volgens de insiders: de County Council vergadert overdag en dan kunnen werkende mensen eenvoudigweg niet. Overigens: naar verluidt wordt in sommige rijkere gebieden de County Council als theekransje voor rijke vrouwen gebruikt. Niet in St. Albans, daar laat de vergrijzing zich gelden: met zo’n tweehonderd leden zijn de Liberal Democrats een klein gezelschap in de stad (Labour schijnt nog kleiner te zijn en zelfs moeite te hebben om te overleven). Daar lijdt ook de Liberal Club onder: ooit was het twee verdiepingen hoge gebouw aan Hatfield Road nr. 9 (aan het einde van de negentiende eeuw voor vijf pond door de groot-groot-grootvader van prinses Diana ‘ geschonken’) het bruisende hoofdkwartier van de LibDems, nu is de benedenverdieping verpacht aan het trendy restaurant Kashu, waar in plaats van verhitte argumenten de pizza’s vanaf zeven pond over tafel vliegen.

Via smalle zwarte deuren waarachter een met linoleum bedekte wenteltrap schuilt, bereik je het hoofdkwartier van de LibDems. De allure van een bovenzaal van een kerkgebouw, maar wel opgeruimd en voorzien van printers die 150 kopietjes per minuut uitspuwen. Daar zal het in ieder geval niet aan liggen.

Tom bestiert hier de boel sinds een jaar of vier. Tom (rond de dertig, waanzinnig geestig, georganiseerd en getalenteerd) is hier de baas. De dag vliegt voorbij. Bellen, tuinborden omhoog slepen, 7000 kopietjes maken en langs de deuren met stapels pamfletten in London Colney, een van de mindere (en naar mijn idee de enige mindere) wijken van St. Albans.

Sandy Walkington, bij de volgende Britse parlementsverkiezingen kandidaat namens de Lib Dems voor een zetel in de Commons (Britse Tweede Kamer) kijkt bij deze verkiezingen vooruit: het opbouwen van een goede organisatie staat centraal. Met Sandy’s auto rijden we in vijf minuten naar London Colney. Een wijk gebouwd net na de oorlog en ingeklemd tussen de uitvalswegen naar London en het niemandsland waarachter de wijken Frogmore en Park Street schuil gaan. Lange brede straten met rijtjeshuizen. Naar believen voorzien van licht- roze, wit of groen pleisterwerk. Ondanks de kleine huizen lijkt het op het eerste gezicht een prettige woonomgeving met veel groen en weinig verkeer.

Hier maken Labour en de Conservatives de dienst uit en de LibDems kregen tot nu toe weinig voorelkaar, maar Sandy kijkt vooruit: om een zetel in het Parlement te kunnen winnen (bij de eerstvolgende Britse Parlementsverkiezingen) heeft hij ook deze wijk nodig om te winnen. In Engeland geldt namelijk: the winner takes all. Dus gaan we langs de deur, stoppen onze oranje-wit-zwarte papieren naar binnen en maken een praatje waar mogelijk. Resultaat tot nu toe: er is al een supporter bereid gevonden om dit werk voor ons te doen in de toekomst. Ieder paar handen is er een en langzamerhand probeert de partij ook hier een organisatie op te zetten en supporters actief te maken.

Gelukkig zijn de ontwikkelingen in het parlement niet ongunstig voor de derde partij van Engeland. Labour ligt onder vuur (o.a.: Brown’s plan om de vergoedingen voor tweede huizen van Parlementariërs te herzien is niet goed gevallen, Labours plan om de Ghurka’s (Nepalese strijders die voor de Britten vochten) beperkte rechten op een Brits paspoort te geven evenmin) en de Lib Dems maken daar gebruik van. Op de campagne posters valt in de rechterbovenhoek vaak het volgende tabelletje op: drie staafdiagrammen met de stemmen die de partijen de vorige keer haalden. In buurten waar Labour ver achter ligt gaat die staaf vergezeld van een pijl en een uitroepteken: Can’t Win here! De boodschap; kies dan maar de Lib Dems, dan verliezen de Conservatives, en dat willen we allebei.

Wordt vervolgd.

http://ukpollingreport.co.uk/guide/seat-profiles/stalbans - over de politiek in St. Albans
http://en.wikipedia.org/wiki/St_Albans - Korte historie
http://sandy4stalbans.org/wordpress/?option=com_frontpage&Itemid=1 - Sandy Walkingtons blog
http://www.stalbansconservatives.com/ - oppositie in St. Albans
http://www.hertsad.co.uk/content/herts/default/default.aspx - Lokale krant
http://www.stalbansreview.co.uk/ - Lokale krant

This entry was posted on Monday, May 4th, 2009 at 23:09 and is filed under Over Maarten, Column, Nieuws. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.