Declaratiegedrag Britse parlementsleden
Bram Peper struikelde ooit bijna over de ‘bonnetjesaffaire’, maar in het Verenigd Koninkrijk zullen parlementariërs en kabinetsleden werkelijk vallen over hun eigen ‘bonnetjesaffaire’. The Daily Telegraph legde de hand op de declaraties van parlementsleden en ministers en publiceerde maandag voor de vierde dag op rij over de affaire
Alle gedeclareerde kosten zijn openbaar, waaronder hondenvoer, kosten voor het verwisselen (!) van lampen, cosmetica (op de declaratie van een mannelijke parlementslid) en kosten voor het repareren van een grasmaaier.
Veel aandacht gaat uit naar de declaratie van kosten voor het gebruik van tweede huizen. Die worden door veel vertegenwoordigers gebruikt om hun werk in London te vergemakkelijken.
Vanwaar de woede?
Parlementsleden mogen per jaar zo’n ₤24.000 declareren aan uitgaven voor hun tweede huis en sommigen lijken daar misbruik van gemaakt te hebben.
1. Veel parlementsleden en ministers hebben een tweede huis terwijl ze niet ver van London wonen. Met name ‘ gewone’ mensen in gebieden zoals Luton en Stevenage (ten noorden van de stad) vragen zich af waarom zij wel iedere dag heen en weer moeten reizen, en een parlementslid uit dat gebied, dat bovendien niet alle dagen in London hoeft te zijn, dat niet hoeft.
2. Er bestaan aanwijzingen dat afgevaardigden de regels misbruikten door meerdere keren per jaar van tweede huis te wisselen. Vervolgens werden voor het ‘nieuwe’ tweede huis soms aanzienlijke bedragen gedeclareerd. In sommige gevallen werd het dan na de uitgaven verkocht. Natuurlijk waren al die aanpassingen hoogst noodzakelijk, zo luidt het verweer. Maar wel bijzonder lastig te verkopen aan kiezers die misschien net meer verdienen dan de ₤24.000 pond die de kabinetsleden (waarvan sommigen absoluut geen tekorten kennen) incasseerden. Het is niet altijd de letter, maar nog meer de geest, die het hem doet. Soms zijn het kleine bedragen, maar dan nog voelen de ‘gewone’ man en vrouw zich in hun hemd gezet: hún vertegenwoordigers lijken het niet zo nauw te nemen met het ongecontroleerd besteden/verspillen van zuur verdiend belastinggeld. Daarnaast hebben veel mensen het idee dat zij wel worden aangepakt als ze slordig declareren, terwijl parlementsleden gewoon ’sorry’ kunnen zeggen als ze kattenvoer bij hun kosten optellen.
Voor de journalisten is dit smullen. Maandag publiceerde de Daily Telegraph voor de vierde dag op rij zo’n tien pagina’s over de kwestie. Een greep uit de koppen van de afgelopen dagen: ‘₤195,500 profit from a flat renovated with public money’, ‘Minister claimed for women’s clothing and panty liners’, ‘How did he fit all this into one tiny flat?’ en ‘Tourism minister feels unsafe in London’. De laatste kop is misschien tentenditieus, maar wat moet je hiervan denken: Barbara Follett voelde zich niet veilig in haar nieuwe huis door haar verleden als anti-apartheidsactiviste in Zuid-Afrika (haar man werd daar vermoord) en liet beveiligers wacht lopen. Geen gek idee en gelukkig heeft ze een steenrijke man en een goed salaris. Maar de belastingbetaler betaalde de rekening van ₤ 25.000 pond. Het was een goed idee geweest om dat geld uit te sparen en heen en weer te reizen naar haar thuisbasis Stevenage in Hertfordshire. Om vervolgens de treinkaartjes te declareren.
De gegevens zouden pas in juli naar buiten komen, maar de Daily Telegraph wist de hand te leggen op de documenten. Naar verluidt tegen een zescijferige som. De krant ontkent noch bevestigt die transactie, maar benadrukt alleen dat de publicatie van de gegevens in het algemeen belang is. Transparantie boven alles.