Roeicoach Chayes geeft alles en stop wellicht voor London
Luzern - Na een turbulent Olympisch jaar met de lichte mannen bouwt Susannah Chayes met de zware vrouwen aan een nieuwe ploeg. Bij de wereldbekerwedstrijden in Luzern behaalde haar roeisters een gouden en een bronzen medaille. Een portret van een coach die er in London misschien niet meer bij is.
Chayes komt uit een roeifamilie. Haar opa, ouders, broers en zussen gingen haar voor. Als broer David het water opging hadden tegenstanders angst. Het was voor Chayes een vormende ervaring. “Ik vond het machtig interessant dat iemand met je te doen kon hebben als je tegen een sterke tegenstander moest varen.” Toen haar eigen roeicarrière in 1995 door blessures stokte, werd ze al snel coach in een stijl die haar tot de dag van vandaag typeert: een perfectionist en workaholic die alles geeft voor haar roeiers. “Ik wil mensen laten ontdekken wat ze kunnen.”
Gesloten voor onbekenden, maar zonder veel geheimen voor haar roeiers. “Geen gemakkelijke vrouw”, zegt Nereus roeier Gerard van der Linden, die sinds 2000 met Chayes samenwerkte. “Ze is technisch een van de besten, en extreem loyaal, maar bemoeit zich overal mee.”
Chayes leidde verschillende ploegen naar internationale medailles en werd in 2007 de baas van de lichte mannen. Na medailles op alle wereldbekerwedstrijden lonkte Olympisch succes. Dat bleef uit en het selectieproces vertelt iets over haar stijl. Chayes maakte haar roeiers sterker, zocht naar de beste opstelling, wilde iedereen een kans geven, maar daardoor hield de selectie eigenlijk nooit op en was de onzekerheid groot. Sommige roeiers voelden zich robots die steeds opnieuw geselecteerd werden. De ploeg morde, Chayes zou te dicht op de groep staan. Arnoud Greidanus, die kort voor de spelen zijn plaats in de boot verloor: “Door de continue selectie konden we geen vertrouwensband kweken, het maakte ons stuk.” Olympiër Paul Drewes: “Ik vond het een schijnvertoning door alle onduidelijkheid.” Greidanus: “Ik ben mijn vertrouwen in topsport en plezier in roeien kwijtgeraakt en heb een tussenjaar genomen.”
Chayes kwam hard en zelfverzekerd over, maar vond het afwijzen van roeiers “afschuwelijk”. De kritiek die volgde, kwetste haar en leidde tot de gedachte of ze misschien minder geschikt was voor haar functie. Toch zou ze het weer zo doen. “Het selectieproces was afgesproken en goedgekeurd door de roeibond. Dat mensen boos en teleurgesteld zijn als ze hun droom niet halen hoort erbij. Ik heb naar eer en geweten gehandeld. Over mijn legacy ben ik tevreden, ik heb een getalenteerde groep roeiers achtergelaten.”
Roeland Lievens miste de spelen, maar blijft positief: “Zonder haar hadden we in 2007 niet al die wereldbekermedailles gewonnen.”
Als coach van de vrouwen is Chayes in rustiger vaarwater beland. In haar nieuwe functie hoeft ze zich niet druk te maken over de samenstelling van het programma, maar is ze alleen nog coach. Chayes is in de fase van haar leven dat ze verder kijkt. “Er komt een moment dat ik ermee klaar ben. In 2010 beslis ik of ik ook naar London ga.” Koen van Nol, technisch directeur van de roeibond: “Als het aan ons ligt is Susannah er in London bij. Ik ben heel blij met haar werk.”