Honkbal is een sport voor alle leeftijden. Dat bewijst de jonge Cameron vanavond. De Chicago Cubs zijn op bezoek in Denver bij de Colorado Rockies en vader Bruce heeft z’n zoon op een kaartje getrakteerd. Camerons benen bungelen boven de grond als hij op z’n stoel zit en vader Bruce spelt de namen van de spelers, maar verder weet de jonge Cameron alles. Wanneer de spelers (álle spelers) homeruns sloegen, honken stolen, geblesseerd waren of wanneer ze van club wisselden.
Cameron weet ook al hoe je de score bijhoudt, een karweitje dat veel fans ter hand nemen om de tijd te doden. Op twee a-viertjes noteert hij de namen en achter de namen volgen de prestaties van de spelers. Een lange klap die in het verre veld gevangen wordt, gaat de boeken in als FL 8. Een Fly Ball, gevangen door nummer 8, de centerfielder. Hij weet feilloos de nummers te onderscheiden die in het scoresyteem aan de verschillende posities zijn toebedeeld.
Camerons handschrift is niet krabbelig, slordig of gehaast, maar netjes en beheerst, als teken dat hij niet zomaar een papiertje met lijntjes en cijfers vult, maar werkt aan een belangrijk archief. Papa Bruce geeft aanwijzingen, al zijn die meestal overbodig. Kleine blauwe ogen rollen onder twee petjes – een naar voren, een naar achteren gericht - heen en weer. “Pap, dat wist ik al lang”, lijkt de turf te willen zeggen.
De wedstrijd is bloedstollend spannend. De Rockies en de Cubs slaan er stevig op los. Duizenden Cubs fans laten zich in het uitverkochte stadion duidelijk horen. Cameron klapt in z’n handen en schreeuwt door de tot kokers gevormde palmen: “Let’s go Rockies”. Vader Bruce kijkt tevreden toe.
In de negende inning gaan duizenden petjes achterstevoren. Het is tijd voor de “rally caps”, een manier van fans en spelers om aan te geven dat ze er nog eeen keer voor willen gaan. In een sport die draait om stilstand is een omgedraaid petje al een teken van daadkracht en strijdlust. Even voor negen uur beëindigt closer Kevin Cregg de wedstrijd. De Cubs winnen: 6-5. Cameron draait z’n petjes om, vouwt de score kaart op en huppelt de trap af. Met iedere trede verdwijnt iets van de man die alles van honkbal wist. Buiten het stadion is Cameron moe en wil hij naar bed. Dan is hij weer gewoon een jongen.
No Comments