Geen Amerikaan die het er deze maand niet over heeft: de hervorming van de ziektekosten verzekeringen. Congresleden worden belaagd in bijeenkomsten met hun kiezers, Obama trekt het land door om voor hervorming te pleiten. In het vliegtuig van Salt Lake City naar Los Angeles sprak ik met Lisa. Geen beter pleidooi voor snelle verandering dan haar verhaal.
Lisa heeft een zoon, Andrew. Andrew heeft OCD, Obsessive Compulsive Disorder. Dit betekent dat hij grote angst heeft voor bijvoorbeeld hartaanvallen en vliegen. Andrew heeft hulp nodig en bracht de afgelopen negen maanden onder meer drie weken in een kliniek door. Totale kosten: 150.000 dollar. Geen probleem zo lijkt het, Andrew is immers verzekerd. Maar zo makkelijk gaat dat niet: de rekeningen gaan in eerste instantie naar zijn moeder die het bedrag vervolgens bij de verzekeraar moet claimen. Dat zijn er in dit geval twee. Andrew is via haar voormalige man verzekert en deels via haar. De verzekeraars maken vervolgens ruzie wie als eerste moet betalen (en het meeste). Ondertussen moeten de rekeningen gewoon betaald worden door zijn moeder. Om dat te bekostigen heeft ze een deel met haar creditcard betaald en een ander deel (zo’n 130.000 dollar) met een nieuwe hypotheek op haar huis in de buurt van Denver. De rente op de creditcard bedraagt zo’n 18 procent.
Ondertussen vechten Andrews ziekenhuis en de verzekeringsmaatschappij over de hoogte van de kosten. Adder onder het gras: als ziekenhuis en verzekeringsmaatschappij te lang ruzie maken dan verloopt de termijn waarbinnen Lisa bezwaar kan maken tegen de kosten. Dus heeft ze vast een rechtzaak aangespannen tegen de verzekeraars bij de insurance commissioner (ombudsman voor verzekeringen) van de staat California, de staat waar haar zoon woont. Dat helpt: ook verzekeraars bezwijken voor de druk en treffen een schikking. Lisa is vier uur per week bezig met de rekeningen voor haar zoons ziektekosten. Verzekeraars maken fouten, factureren de verkeerde bedragen of sturen doodleuk een brief dat haar zoon nu verzekerd is bij de plaatselijke brandweerkazerne terwijl hij helemaal geen brandweerman is.
Lisa is verzekeringsagent en kan daardoor goed met procedures en formulieren omgaan. Bij mij blijft maar een vraag hangen: hoe kan de gemiddelde Amerikaan wijs worden in deze jungle?
No Comments