Lees Maarten

Piepen. Normaal iets voor kuikens, of een uitdrukking om aan te geven dat iemand onterecht zeurt. Vandaag een klusje voor de koolstofmonoxidemeter (scrabble).

De vrouw van de antikraakbeweging had het nog zo gezegd: “wel ophangen dat kastje, anders kun je zomaar een keer niet meer wakker worden.” Zo gezegd, zo gedaan. Met twee schroeven het kastje aan de muur bevestigd. Wat een enorm irritant gepiep kwam daar uit. Erg was het niet: dit test-piepje ging vanzelf over.

Twee dagen later de kachel eens ontstoken. Winter op komst, kachel aan. Die logica. Nog een heel gedoe, glaasjes voor de kachel weghalen, lucifers bij de gastoevoer houden omdat de electronische ontsteking in het luchtledige hangt en dan de knoppen op tijd indrukken om gas bij te lucifer te krijgen. Eindelijk vatte het apparaat vlam. Twee uur later een piepje. De koolstofmonoxidemeter kwam tot leven. Lichte onrust. Want ja, die aardige mevrouw van de antikraak had het nog zo gezegd.

Bellen. Met de antikraak. Nee, daar moest ik niet zijn, probeer het maar bij Gasnet.

Kastje.

Nee bij Gasnet moest ik niet zijn als het om een gaskachel ging.

Muur.

Antikraak gebeld. Nee, zij hadden er niets mee te maken.

Kastje.

De woningbouwvereniging (nam om 30 seconden over half vijf niet meer op, het was immers net half vijf geweest).

Muur.

Het alarmnummer van de woningbouwvereniging (tip).

Tja, nee, voor kachels kwamen ze niet als die tot het privébezit van de bewoner behoorden. Of ik niet een ander rijtje nummers kon proberen? (uitstekend idee, na werktijd).

Kastje.

Het alarmnummer maar weer eens teruggebeld. Dat ik er nu van overtuigd was dat het geen probleem met de kachel was, maar iets met gas. “Een gaslek”, klonk het heel optimistisch aan de andere kant van de lijn? Er was duidelijk een aanleiding gevonden die wél in de boekjes stond. “Dat sluit ik niet uit.”

Twee uur later meldde zich een opgewekte monteur. Stemmige overall – donkerblauw, precies pas met de mooie ronde buik die erin paste – goed gekapt, middelbare leeftijd. Dat er sinds de eerste piep van de koolstofmonoxide melder inmiddels vier uur voorbij waren deed het ergste vermoeden voor bewoners die wél een lek hebben en die iets minder goed Nederlands spreken.

De waterpomptangen en de meters rolden door de gang. Geen gaslek en de blauwe vlammen van de ketel zagen er ook goed uit. Dat viel allemaal wel mee, als de gaskachel in de woonkamer uitbleef zou het met die koolstofmonoxide ook wel meevallen.

Aan zijn blauwe ogen lag het niet.

Op naar de pizzeria.

Prima pizza. Tot net na het hoofdgerecht. Telefoon. Dennis. De politie had hem gevraagd of hij aan de Nootdorpstraat woonde en daar was hij wat ongerust door geworden. Je verwacht toch dat er goed met je oude pandje wordt omgegaan.

Een korte golf van onrust: zou het pand in lichterlaaie staan?

Snel naar huis. Politie reed net voor ons in omgekeerde richting de straat uit.

Drie charmante buurmeisjes wisten wel wat er gebeurd was. Dat rare gat en die kreukels in de deur, uh ja, daar wisten ze wel een smakelijk verhaal bij te vertellen.

Dat hoge piepje was na anderhalf uur toch wel heel irritant geworden. Even aangebeld bij de buurjongen en toen de politie gebeld. Er brandde immers licht en ook zij hadden wel eens een akkefietje met die koolstofmonoxidemeter gehad. De politie kwam en zag dat het niet goed zou kunnen zijn. Onder de deur mat de brandweer koolstofmonoxide en ging naar binnen. Zonder sleutel, met een stormram in de hand. De deur oogde als een gekreukte kartonnen doos. Aan de buitenkant een hangslot, een sleutel voor de buurmeisjes en eentje voor het politiebureau.

Tja.

Koolstofmonoxide was er niet aangetroffen. Wel bij de deur, maar niet in huis.

Of de koolstofmonoxidemeter mij tot nu toe een goed en veilig gevoel heeft gegeven dat weet ik niet. Veel gepiep, weinig hulp. En hoe snel zou er gehandeld worden als het wél ernstig was en wie beoordeelt dat eigenlijk?

Ach, meten is weten. Op naar een nieuwe koolstofmonoxidemeter. Dan wordt alles beter.