Frank Vandenbroucke, benen als scheermessen en God die dood is
“God is terug”, stond er op de Vlaamse wegen geschreven. “God” was Frank Vandenbroucke, het troetelkind van de Belgische wielerfans, het zeldzame talent dat soms leek te vliegen, maar vaak nog harder op de grond terecht kwam. Als hij weer eens terugkeerde in het peloton wapperden de fans met grote vlaggen en kalkten ze zijn naam in dikke blokletters op de straten. Soms stond er simpelweg niet meer dan “God is terug”.
April 2004. God leefde nog. Op de Grote Markt in Brugge werd Jiska plotseling verliefd op wielrennen. Het was haar eerste wielerwedstrijd. Die fietsen die schijnbaar statisch over een televisiescherm trokken, hadden haar tot dan toe weinig kunnen bekoren, maar van al die glimmende wielerbenen zo vlak voor de start van De Ronde van Vlaanderen raakte ze in vervoering. Die mooie mannenbenen waren werkelijk overal, zo’n tweehonderd in totaal.
Één paar benen stak er bovenuit. Die van Frank Vandenbroucke. Zo te zien was hij er klaar voor die dag. Glimmende benen, van buiten zo dun als een scheermes, van binnen zo sterk als een os. Voor vrouwelijke fans zoals Jiska een lust voor het oog.
Het grootste applaus was die ochtend niet voor Johan Museeuw of Peter van Petegem, maar voor Vandenbroucke, “VDB” of “God”, voor zijn supporters.
Vandenbroucke was voor zijn fans als god op wielen. Op goede dagen had hij iets buitenaards, onverslaanbaar, alsof hij de concurrentie achteloos op afstand hield. Een jaar eerder was God als tweede over de streep gekomen in De Ronde, achter Peter van Petegem. Niet gek voor een man die toen al vervolgd werd wegens dopingbezit en diverse blessures achter de rug had. God was ook heel breekbaar.
Of het uitmaakte voor zijn supporters of de Belgische wielerpers? Nee, natuurlijk niet, God is groter dan alles. God komt altijd terug en God stelt nooit teleur.
Dus lazen we tot de laatste dag van zijn leven over een nieuwe comeback, over zijn inschattingen voor het volgend seizoen. “VDB” kon nog steeds een klassieker winnen, zo zei hij steeds. Als hij sprak, zachte stem, Vlaams met sterk accent, of Frans van een jongeman, klonk dat oprecht.
Heel soms reed hij nog een goede uitslag. Al leidden top tien klasseringen in rittenkoersen als de Enecotour en De Driedaagse van de Panne soms wel tot al te veel optimisme. Het waren niet exact podiumplaatsen in Lombardije of Luik.
Misschien dat zijn enorme talent dat eeuwige optimisme wel rechtvaardigde. Ooit zou het nog kunnen. Ooit zou hij nog een keer over de Vlaamse wegen vliegen of alleen in Luik aankomen. Ooit.
October 13th, 2009 at 20:10
Ontroerend verhaal Maarten. Mooi!