Michael Lewis beschrijft op meeslepende wijze de Presidentsverkiezingen van 1996. Een race zonder grote onderwerpen met opmerkelijke en soms saaie, vervelende kandidaten. Bill Clinton wint gemakkelijk en ook 14 jaar later leest het boek bijzonder fijn. (more…)
Over de politieke talenten van de Kennedy’s wordt vaak gediscussieerd. Centrale vraag: hoe goed waren ze nu echt? Over de kwaliteiten van Robert ”Bobby” Kennedy is weinig twijfel. Hij verbond het land in het voorjaar van 1968 op het hoogtepunt van de sociale onvrede en onrust. Op 6 juni 1968 stierf met hem de hoop op een nieuwe morele leider in een tijd van crisis. (more…)
Barry Bonds is fysiek hoog en sociaal zwak begaafd. Zo wordt de homerunkoning door veel honkballiefhebbers gezien. Hij is egoïstisch, onsportief en een plaag voor zijn teamgenoten. Jeff Pearlman nam de uitdaging aan, sprak met 524 (!) mensen die met Bonds te maken kregen en schreef een biografie. Weliswaar werkte Bonds zelf niet mee aan “Love me hate me”, maar het resultaat is er niet minder betrouwbaar om. De totaal willekeurige en soms zelfs racistische uitspraken en opvattingen van Bonds maken het waarschijnlijk dat het zonder zijn woorden zelfs betrouwbaarder is.
Dat Barry Bonds anabolen gebruikte om in de herfst van zijn carrière uit te groeien tot de onbetwiste homerunkoning allertijden staat voor velen vast. Pearlman gebruikt - reeds bekend - indirect bewijs om aan te tonen dat Bonds doping gebruikte. De schrijver twijfelt er niet aan en zegt zelfs enkele keren letterlijk dat Bonds doping gebruikte. Hoewel veel in die richting wijst, zou Pearlman er beter aan hebben gedaan om alleen de feiten te noteren: die zijn sterk genoeg om zijn mening te vervangen.
Toch blijven de indirecte bewijzen interessant, en , meer van toepassing op de schrijvers kwaliteiten: zeer goed beschreven. Zo zijn een paar kraakheldere regels genoeg om te laten zien dat Acromegaly - het groeien van een volwassen schedel - geen onbegrijpelijke term is, maar een onwaarschijnlijke gebeurtenis voor een gezonde atleet. Bonds is misschien een anomaly - als zeer begaafd atleet - maar acromegaly maakt geen onderdeel uit van zijn spot met de natuur.
Pearlman brengt Bonds’ leven tot in detail in beeld. Hoe zijn kinderen opgroeiden, waar hij zijn eerste wedstrijden speelde (en hoe hij toen al mensen beledigde zo gauw het hem schikte), hoe hij met zijn teamgenoten omging en wat er zo merkwaardig is aan zijn relatie met vrouwen.
Bonds is een eenling die alleen persoonlijke aandacht van zijn betaalde loopjongens krijgt. Eenzaam en gehaat door teamgenoten, zo wil Pearlman de lezer duidelijk maken.
Voor de buitenwacht lijkt dit soms anders. Zoals op 5 oktober 2001. Amerika is in chock na 9/11 en Bonds staat op het punt met zijn 71e homerun het seizoensrecord van McGwire te verbreken. Los Angeles Dodger Chan Ho Park (”Where there a Nobel Prize for Big Moment Ineptitude, Park would have been a multi-time victor.”) werkt mee aan het feest en staat Bonds 71e en 72e homerun toe.
De Giants verliezen de wedstrijd en kunnen de playoffs vergeten.
Na afloop van de wedstrijd worden de teleurgestelde spelers het veld opgestuurd om Bonds te huldigen. “A handful -Dunston, Davis, Aurilia - appeared happy to be there. Others would have preferred extensive nasal hair extractions.”
De legendarische outfielder Willie Mays - door Bonds zijn “godfather” genoemd - spreekt de nieuwe recordhouder toe. Het lijkt feestelijk, maar Pearlman glipt achter de schermen, in de orkestbak, waar het echte geluid te horen is.
Mays slaat de plan volledig mis.
” “I think that if Barry looks around and sees all the guys behind him, that should tell him they all appreciate what he’s done,” Mays said. It was awkward and uncomfortable. The players, many of whom liked Mays no more than Bonds, stood and shrugged. Did they have to stay here all night? Wasn’t a Seinfeld rerun on? ”
“Love me, Hate me” is geen boek dat de jacht op Bonds inzet. Het geeft een eerlijk en evenwichtig beeld van een grillig mens. Pearlman laat in de volgende passage zien waarom Bonds’ eigenaardige karakter belangrijk is. Niet omdat de pers dat zo vervelend vindt - al speelt het mee -, niet omdat Bonds zijn collega’s aan de lopende band beledigt, maar met name omdat zijn gedrag het spel van zijn collega’s beïnvloedt en de teamspirit ondermijnt.
” When his teammates from years past reflect upon their time with Bonds, they often note his inability to raise the level of play in those around him. Statistics alone do not assure a legacy. Michael Jordan scored and scored, but what made his team win was his talent to make mediocre players like Dickey Simpkins, Scott Williams, and Bill Wennington shine. “When you’re selfish, guarded, angry, and only interested in your own performance,” says former outfielder Armando Rios, “it doesn’t help the team too much.” “
Barack Obama en Hillary Clinton zijn in een almaar verhardende strijd om de Democratische presidentsnominatie verwikkeld. Soundbites en hapklare brokken domineren het nieuws. Maar vergeten we niet iets? Is het geen goed idee om verder te kijken, naar ideeën en resulaten, om werkelijk te zien wie een goede President kan zijn? Obama’s “herovering van de Amerikaanse droom”, geeft die mogelijkheid. (more…)
De plek waar JFK. Een biografie van John F. Kerry in de schappen ligt, is misschien wel karakteristiek voor de status van dit boek anno 2007. JFK lag tussen de afdankertjes van de drukker in een slordig ingerichte boekendump. JFK bezit in 2007 dezelfde status als John F. Kerry in de huidige presidentsrace: mogelijk interessant, maar al in een vroeg stadium (januari 2007) tegen een zacht prijsje van de hand gedaan. (more…)
Een terreurverdachte heeft geen rechten. Hij wordt opgesloten en vervolgd. Onzichtbaar voor de buitenwereld. Ten tijde van de Nürenberg processen was dat wel anders. Ook de grootste oorlogsmisdadigers kregen een eerlijk proces. Kom daar ten tijde van Guantanomo Bay nog maar eens om. Letters from Nuremberg toont de kracht en de zwakten van een aangeklede rechtstaat, maar met name de invloed van de rechtsgang op het persoonlijke leven van een van de hoofdpersonen, Thomas Dodd. Dodd gaat in op de strubbelingen binnen het tribunaal, de worstelingen aan de rechterlijke macht en hij verandert menig brief in een liefdesverklaring aan zijn vrouw. (more…)
De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn “fascinerend” een waar “theater” en “spektakel”. Frans Verhagen heeft aan enkele zinnen genoeg om de verschijning van De beste wint nooit. Het ABC van de Amerikaanse verkiezingen te rechtvaardigen. (more…)
Wat maakt een goede politicus? Wat doet hij? Wat laat hij? De biografie van de Amerikaanse democratische presidentskandidaat Bill Richardson geeft hints die de antwoorden op deze vragen zouden kunen zijn. Between worlds. The making of an American Life is daarmee meer dan een opgepoetst levensverslag. Het boek is een “page turner” voor politiek geïnteresseerde lezers. (more…)
“Nederlanders klagen graag en veel. Het is niet goed of het deugt niet. Dat is het beeld dat we van onszelf hebben. Maar klopt dat wel?” Charles Groenhuijsens maakt op de achterflap van Leve Nederland kraakhelder wat zijn bedoelingen zijn: Nederlanders kunnen best positiever naar zichzelf en hun land kijken. (more…)
Confessions of an economic hit man verrast, verbaast, schudt wakker en vervreemdt. Schrijver John Perkins was voor de buitenwereld een geslaagde ontwikkelingswerker. Als senior economist deed hij economische voorspellingen op basis waarvan armlastige landen leningen aangingen. Die leningen maakten de aanleg van energienetwerken, verbeterde infrastructuur en fabrieken mogelijk. Voor landen als Indonesië, Panama, Colombia en en Iran lonkte vooruitgang en weelde.